Wednesday, February 27, 2019




நன்றி கதிரேசன் சம்பத் எல்லா நாளும் கார்த்திகை
பவா செல்லதுரை !

இவருக்கும் விஜய் சேதுபதிக்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருக்கிறது. அவர் அதிக ஆண்களுக்கு முத்தம் கொடுத்தவர், இவர் அதிக ஆண்களிடம் முத்தங்களைப் பெற்றவர். சமீப காலங்களில் தமிழ் வாசகர்களிடையே இணையத்தில் அதிகம் பகிரப்பட்ட அல்லது கேட்கப்பட்ட பேச்சுக்கள் இவருடையதாகத்தான் இருக்கும். சென்னையும் அல்லாத திருவண்ணாமலையும் அல்லாத ஒரு பேச்சுவழக்கில், யாரையும் வசீகரிக்கும் ஒரு சிரிப்போடும், எள்ளலோடும், தனக்கேயுரிய பாணியில் இவர் சொல்லும் கதைகள் தனித்துவமிக்கவை. இவரால் ஜே.பி சாணக்யாவின் ஆண்களின் படித்துறையையும் நமக்கு காட்ட முடியும் அசோகமித்திரனின் புலிக்கலைஞனையும் நம்முன் நிகழ்த்த முடியும். நிகழ்காலத்தில் எல்லாருக்குமான ஒரு கலைஞன் பவா!
எழுத்தாளர் எஸ்.ரா-வின் எழுத்தின் மூலம் தான் பவா அறிமுகமானார். 

பின்னர், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவரைக்குறித்து தேடி படிக்கத்தொடங்கினேன். அந்த சமயத்தில் ஒரு பிரளயம் போல் இந்த யூ-டியூப் பேச்சுக்கள் பரவத்தொடங்கின. ஒரு ஆறு மாதங்களுக்கு முன் பவாவின் வலைப்பக்கத்தை (19, டி.எம் சாரோனிலிருந்து) 
வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் அதில்தான் இந்த ”எல்லா நாளும் கார்த்திகை” புத்தகத்தை பவா குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்தார். புனைவல்லாத எழுத்தின் மீது என் கவனம் விழத்தொடங்கிய நேரமது. அதிலும் குறிப்பாக எழுத்தாளர்களுடனான எழுத்தாளர்களின் உறவுக்குறித்து, நாமறியாத அவர்களது பக்கங்களை நமக்கு வெளிச்சமிட்டு காட்டும் படைப்புகள் குறித்து ஆர்வம் குவிந்தது. அதைப்பற்றிய தேடலில் கண்டெடுத்ததுதான், எழுத்தாளர் ”கரிச்சான் குஞ்சு” குறித்த கவிஞர் ரவி சுப்ரமணியனின் பதிவு, எம்.வி.வெங்கட்ராம் தன் நண்பர்கள் மூவர் குறித்து எழுதிய ”என் நண்பர்கள்” புத்தகம், ந.முருகேச பாண்டியனின் ”என் இலக்கிய நண்பர்கள்”, முக்கியமாக எஸ்.ரா-வின் ”வாசக பர்வம்”. இந்த சமயத்தில் தான் பவாவும் இப்படியொரு புத்தகம் எழுதியிருப்பது தெரியவந்தது. இந்த புத்தக கண்காட்சியில் நான் வாங்கிய முதல் புத்தகம், பவா செல்லதுரையின் “எல்லா நாளும் கார்த்திகை”.
புனைவைவிட அபுனைவுகளில் இருக்கக்கூடிய பலனாக கருதுவது, அதன் நேர்ப்படைத் தன்மையை தான். அதிகம் மெனக்கெட தேவையில்லை, கலைக்கண் கொண்டு பார்க்கவேண்டாம். புதிர்த்தன்மை இல்லை, குறியீடுகள் இல்லை, படிமங்கள் இல்லை. உதாரணமாக, எந்த புனைவையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் அது உங்களுக்கு தரக்கூடிய மனவெழுச்சியை, ஆழ்ந்த கற்றல் அனுபவத்தை இந்த புத்தகமும் தரும் என்பதில் துளியும் ஐயமில்லை. பவா இதில் அவரது நண்பர்கள், எழுத்தாளர்கள் என்று 24 நபர்களைப் பற்றி எழுதியுள்ளார். ஜெயகாந்தன், மம்மூட்டி, கந்தர்வன், கோணங்கி, கைலாஷ் சிவன், பாலு மகேந்திரா, பாலா, பால் சக்காரியா ஆகியோரும் இதில் அடங்குவர். எந்த ஒரு கட்டுரையும் சோடைப் போகக் கூடியது அல்ல. ஒவ்வொன்றும் தன்னளவில் மிகச்சிறப்பாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

”பூவின் மலர்தலை எந்தச் செடி நினைவில் வைத்திருக்கும்” என்று தொடங்கும் கட்டுரையில் இந்த தலைமுறை அறியாத பாலு மகேந்திராவை அறிமுகப்படுத்துகிறார். பாலு மகேந்திரா என்னும் அசல் கலைஞன் கடைசிவரை திரையில் வடிக்காத, பவாவுக்கு மட்டுமே சொன்ன ஒரு கதையை நமக்கு சொல்கிறார் பவா. ஷைலஜாவை தன் மகளாக ஏற்றுக்கொண்டு பவாவை என்னுடைய மாப்பிள்ளை என்று சொல்லுமளவுக்கு இருக்கும் உறவு வெறும் அன்பின் மட்டும் அல்ல, பாலு மகேந்திராவின் ஆழ்மனம் மட்டுமே அறியும் ஒரு அந்தரங்க ரகசியம். இதன் நீட்சியாகத்தான் பாலாவுடனான பவாவின் அறிமுகத்தைப் பார்க்கமுடிகிறது. தன்னுடய படத்தைப் பற்றி பேசும்போதெல்லாம் மவுனத்தையே பதிலாகக் கொண்டிருக்கும் பாலா, தன்னுடைய அப்பா ஸ்தானத்தில் இருக்கும் பாலு மகேந்திரா குறித்து ஷைலஜாவிடம் பேசும் போது குழந்தையாகிவிடுகிறார். தனக்கு கிடைத்த தேசிய விருது இருக்க வேண்டிய இடம் இதுதான் என்று பாலு மகேந்திராவின் அலுவலகத்தில் மாட்டிவிட்டு செல்வதையெல்லாம், குரு-சிஷ்ய உறவு என்று சுருக்கிவிட முடியாது.

ஜெயகாந்தன் பற்றிய நினைவுகளைக் குறிப்பிடும்போது, இனம்புரியாத ஒரு சக்தி நம்மையும் ஊடுருவுகிறது. குறிப்பாக நடுச்சாமத்தில் அடர்காட்டின் இருளில் இருந்து பகத்சிங் குறித்து ஜேகே பேசும் சித்திரம் நம் கண்முன் விரிகிறது. பாண்டிசேரியில் ஒரு விழாவில் மேடையில் மூன்று நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. மற்ற இரண்டும் யாருக்கு என ஜேகே கேட்கிறார். ஒன்று தோழர் ஒருவருக்கும் மற்றொன்று சபாநாயகர் கண்ணனுக்கு என்றும் சொல்லப்படுகிறது. பேசுவதற்கு மேடையேறிய ஜேகே, கண்ணனை ஒரு பார்வைப் பார்த்து நீ உட்கார வேண்டிய இடம் அதுவல்ல கீழே இறங்கலாம் என்று சொல்லிருக்கிறார், கண்ணனும் கீழே அமர்ந்து முழு உரையையும் கேட்டிருக்கிறார். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் எந்த ஒரு எழுத்தாளனாவது இப்படி சொல்லமுடியுமா?

நாம் யார்யாரைப் பார்த்து எப்படி எப்படியெல்லாம் வாழவேண்டும் என்று பிரயாசைப்படுகிறோமோ, அவர்களின் உண்மையான முகத்தை வெளிச்சமாக்கி நம் எண்ணங்களனைத்தும் நீர்த்துபோகும்படி செய்கிறார். மலையாள எழுத்தாளர் பாலச்சந்திரன் சுள்ளிக்காட்டின் மகன் திருமணம். கேரளாவில் நடக்கிறது. பவா சென்றிருக்கிறார். மிகவும் எளிமையான முறையில் நடைபெற்ற திருமணம். பெண்ணும் மாப்பிளையும் வெகு இயல்பாக நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கேரள மாநிலத்தின் அனைத்து முக்கிய அமைச்சர்களும் வந்திருக்கின்றனர். அவர்களில் ஒருவர்கூட தங்களது உதவியாளர்களைக் கூட அழைத்துவரவில்லை. மிகச் சாதாரணமாக வந்திருக்கின்றனர். பவாவின் தோள்களில் ஒரு கை விழுகிறது. திரும்பிப் பார்த்தால் கேரள திரையுலகின் சூப்பர்ஸ்டார் மம்மூட்டி நின்றுக்கொண்டிருக்கிறார், ஒரு எளிமையான கோடியக்கரை வேஷ்டியில். சாப்பாடும் மிக எளிமையான சாப்பாடுதான். இங்கு நம் ஊரில் இது சாத்தியமா? யோசித்துப் பாருங்கள். இவ்வளவுக்கும் பாலச்சந்திரன் சுள்ளிக்காடும் ஒன்றும் சாதாரண ஆளில்லை, கேரள அரசு ஒரு எழுத்தாளனுக்கு உண்டான மரியாதையோடு அவரை நடத்திவருகிறது. பின்னர், பவா கேட்டிருக்கிறார் ”ஏன் பாலா, இவ்ளோ எளிமையா ஒரு கல்யாணம்? சாப்பாடாவது நல்லா போட்ருக்கலாமே?” ”இல்ல பவா, காலையிலையே அநாதை ஆசிரமத்துக்கு போய் இரண்டு லட்சம் ரூபாய் மதிப்புள்ள சாப்பாடு கொடுத்துட்டு வந்திட்டோம், நாமதான் டெய்லி நல்ல சாப்பாடு சாப்டுறோமே ஒருநாள் அவங்க சாப்டட்டும்” என்றிருக்கிறார். இதனால்தான் எழுத்தாளன் எப்போதும் வெகுசனத்தில் இருந்து தனித்தலைகிறான். அந்த திருமணத்திற்கு மொத்தம் செலவான தொகை, இருபத்தைந்தாயிரம் மட்டும்.

ஒருமுறை மம்மூட்டி காரில் வேகமாக சென்றுக்கொண்டிருக்கிறார். அவரே ஓட்டிச் செல்கிறார். வழியில் ஒரு பெரியவர் கார்மீது மோத வந்ததை ஒருகணத்தில் உணர்ந்து ப்ரேக் அடித்து நிறுத்திப்பார்த்தால் அவருடன் ஒரு பெண். பிரசவ வலி. காரில் ஏற்றிக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்திருக்கிறார். அந்த பெரியவர் நன்றி நிரம்பிய கண்களோடு இவரைப் பார்த்து, ”உன் பேரென்னப்பா?” என்று கேட்கிறார். இவரும் ”மம்மூட்டி” என்று சொல்ல, ”அப்படியா சரி” என்று சொல்லிவிட்டு தன் பையில் இருந்து இரண்டு ரூபாய் நோட்டொன்றை எடுத்து மம்மூட்டியுடம் கொடுத்துள்ளார். இன்னும் அதைப் பத்திரமாக பாதுகாத்து வருகிறார் மம்மூட்டி.

கைலாஷ் சிவன் குறித்து இதில் வரும் பதிவு முக்கியமான ஒன்றாக எனக்கு தெரிந்தது. திருநெல்வேலியில் இரண்டாடுகளுக்கு முன் மூட்டா சங்க கட்டிடத்தில் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் கலந்துக்கொண்டேன். பாலகுமாரன் விஜயராமனின் நாவல் குறித்து போகன் சங்கர் பேசியதாக நினைவு. கார்த்திகை பாண்டியனும் கூட்டத்தில் இருந்தார். அங்குதான் என்னருகில் அமர்ந்திருந்த ஒருவர் தன்னை கைலாஷ் சிவன் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு வேறு நிகழ்ச்சிகள் நடப்பதாக இருந்தால் அழைக்கிறேன் என்று சொல்லி என்னிடம் பெயர், தொலைபேசி எண் வாங்கி தன் டயரியில் குறித்துக்கொண்டார். இன்னும் அழைக்கவில்லை. அவர்தான் கைலாஷ் சிவனா என்றும் தெரியவில்லை. இன்னும் நிறைய பேரை நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் ஒன்றுமட்டும் சொல்கிறேன், வாய்ப்பு கிடைத்தால் கண்டிப்பாக இந்த புத்தகத்தை வாங்கி படியுங்கள். நீங்கள் உங்களில் இருந்து நீங்கி வேறொருவராக மாற வாய்ப்பிருக்கிறது.

இப்போது மலையாளத்தில் வெளிவரும் ”தேசாபிமானி” இதழில் பவா இந்தக் கட்டுரைகளை எழுதிவருகிறார். கேரளத்தில் இரண்டு லட்சம் பேர் தேசாபிமானியை வாசிக்கிறார்கள். இரண்டு லட்சம் பேரிடம் ஜெயகாந்தன் போய் சேருகிறார். இங்கு?

அன்பின் பவா,

என்றாவது ஒருநாள் அடைமழையில் நனைந்து வெடவெடத்து வந்து நின்ற கோணங்கி – எஸ்.ரா போல நானும் உங்கள் வீட்டுவாசலில் வந்து நிற்கக்கூடும். கைலாஷ் சிவனைப் போல் உங்கள் வீட்டு மோர்ச்சோரும் ஊறுகாயும் உண்ணக்கூடும். ஆனால் மாடிப்படிக்கு கீழ் நாலுக்கு நாலில் என்னால் படுக்க முடியாது, நான் கொஞ்சம் உயரம் அதனால் ஆறுக்கு நாலு என்றால் நல்லது. கடந்த புத்தகக்காட்சியில் என் நண்பன் என்னை விட்டுவிட்டு உங்களுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டான், அவனைக் கோபித்துக்கொண்டேன். இப்போது யோசித்துப்பார்க்கிறேன். இல்லை பவா, இதுதான் சரி. நீங்கள் அங்கயே இருங்கள், நாங்கள் இங்கிருந்தே பார்த்துக்கொள்கிறோம்.
நட்சத்திரங்கள் கருவறையில் தான் ஒளிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Monday, January 7, 2019

இந்த வார தேசாபிமானியில் வேலராமமூர்த்தி...





தமிழில் :


ரத்தப் பிசுபிசுப்பைத் துடைக்கும் சமூகத்தின் தாதி

ஒரு சிறுகதையை உங்களால் இப்படி ஆரம்பிக்க முடியுமா?

‘‘அங்கம்மா கிழவியின் உச்சந்தலையில் கொம்பு முளைத்த செய்தி முருங்கை மரத்து மயிர்ப்பூச்சி போல ஊர்ந்து பரவியது’’

வேலராமமூர்த்தி தன் எல்லா கதைகளையுமே இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறார். நவீன இலக்கியம் கொஞ்சம் தாமதமாகக் கண்டடைந்த கலைஞன் வேலா.

எழுத ஆரம்பித்த நாள் முதலே அவர் எந்தக் குழுவோடும் தன்னை அடையாளப் படுத்திக்கொள்ளவில்லை. முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்க அடையாளம் வேறுக் குழுக்களுக்கு பொருட்படுத்தக் கூடியதல்ல. ஆனால் ஒரு நிஜக் கலைஞனை காலம் சகல அடைப்புகளையும் நீக்கி அவன் சேர வேண்டிய இடத்திற்கு சென்றடைய வைக்கும். காலம் ஒரு காட்டாறு மாதிரி.

அது ஒரு குளிர்காலம் என்பதை மட்டும் இப்போதும் உணர முடிகிறது. செய்யாறில் ஒரு கலை இரவு. தமுஎச தான் அதை ஒருங்கிணைத்திருந்தது. பின்னிரவில் எங்கள் முன் கூடியிருந்த பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் முன் நாங்கள் இருவரும் கதை சொன்னோம்.

நான் வடமாவட்ட மக்களின் வாழ்வையும், வேலா தென் மாவட்ட, எங்களிலும் வறண்ட இராமநாதபுர மக்களின் வாழ்வையும் உரத்த குரலில் பகிர்ந்து கொண்டோம். பல இடங்களில் துக்கம் தாளாமல் இருவருமே தழுதழுத்தோம். மாவட்டங்கள், ஜில்லாக்கள், ஊராட்சிகள், கிராமங்கள் என கோடுகளால் எங்கள் மக்களை பிரித்தாலும் பசியும், வறுமையும் வடக்கேயும், தெற்கேயும் ஒரே போலத்தான் பிய்த்தெடுக்கிறதுசாதி மட்டும் மனித ரத்தத்தில் கலந்து இறுமாப்புக் கொண்டு விடுகிறது. ரெண்டு பேருமே களவுக் கதைகளைச் சொன்னோம்.

வேலா, ஆடு திருடும் ஒரு களவு சமூகத்தின் தழும்புகளை பிரகாசமான அம்மேடையில் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டார்.

நான் கம்பையும், கேழ்வரகையும் திருடி மாட்டிக் கொண்டு கொலைக் குற்றத்திற்கு ஆளான ஒரு பழங்குடி இன திருடனை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினேன்.

பல ஆயிரம் கோடி பணத்தைக் கொள்ளையடிப்பவனும், சகல திசைகளிலும் கைநீட்டி பொறுக்கித் தின்பவனும், ஆற்றைச் சுரண்டி மணல் எடுப்பவனும், எங்கள் கிராமக்குழந்தைகளின் அறிவை விசாலப்படுத்துகிறேன் என விளம்பரப்படுத்தி கல்விக் கொள்ளையடிப்பவனும் இந்த மனித தீங்கற்ற கள்வர்களின் பின்னே நின்று கௌவரமானவர்களாக, அமைச்சர்களாக, கல்வித் தந்தைகளாக, அதிகார தரகர்களாக, இன்னும் என்னென்னவோ பெயர்களில் உலவுகிறார்கள். இதுதான் நம் வளர்சியடைந்த நாகரீக சமூகம் என எங்களால் எழுப்படாத, சொல்லாத (Untold) பகுதியை எங்கள் மக்கள் அவர்களாகவே புரிந்து கொண்டார்கள். அந்த உறைமௌனம் அதன் அடையாளம் தான்.

கதை சொல்லி  முடித்து நாங்களிருவரும் ஒரு தெருவோர கடையில் டீக்குடித்தோம். சிகரெட் பிடித்து முடிக்கும்வரை பேசப் போகும் சொற்களால் இளைப்பாறினோம். இருவரின் வலது கைகளும் பிணைந்திருந்தன. இருவருக்குமிடையே வார்த்தைகள் உலர்ந்து போயிருந்தன. ஏதோ ஒரு நிகழ் கணத்தில் இருவரும் கட்டித் தழுவிக் கொண்டோம். ஒரு ஆணை அத்தனை இறுக்கமாக கட்டி அணைத்து உடலால் உணர்ந்தது அப்போதுதான்.

இரவு இரண்டு மணிக்கு மேல் ஒரு அரசுப் போருந்தில் ஏறி, ஒரே சால்வையை இருவரும் போர்த்தி திருவண்ணாமலைக்கு இரண்டு டிக்கட் வாங்கினோம்.

அதிகாலை என் வீடு வந்து சேர்ந்த போது வேலா சொன்னார்,

குளித்து முடித்து கொஞ்சம் தூங்கி மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு பிறகு கோயமுத்தூர் போகணும் பவா?

அன்று காலையிலேயே மழை ஆரம்பித்தது இப்போதும் சில்லிடுகிறது.

மேல் சட்டையில்லாமல், வெறும் லுங்கியோடு வெறும் தரையில் தூங்கின வேலாவை மதியம் மூணு மணி வாக்கில் நான்தான் எழுப்பினேன்.

அம்மா சுடுசோறும், கறுவாட்டுக் கொழம்போடும் எங்களுக்காக நெடுநேரம் காத்திருந்தது.

நான் வேலாவுக்கு எதிரே உட்கார்ந்து அவர் ஆயிரம்உச்கொட்டல்களோடு சோறு அள்ளி சாப்பிடும் அழகை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்.

கை கழுவும் போதே வேலா சொன்னார்நான் கோயம்புத்தூர் போகல உங்க கூடவே முணுநாள் இருக்கேன்

எதற்கோ காத்திருந்தது போல அம்மா வேலாவை,

கொஞ்சம் வெளிய வாங்க அய்யாஎன அழைத்தது. வாசலில் எங்கள் பகுதியிலிருக்கும் ஆறேழுப்பேர் நின்றிருந்தார்கள். ஓரிருவர் கைகளில் சாப்பாட்டு பாத்திரங்கள்.

‘‘இன்னிக்கு எங்க நெலத்துல இருந்து வந்த நெல்லுல ஆக்குண மொத சோறு. புருசனை பறிகொடுத்த ஆறேழுப் பேரு சாப்பிட்டு பசியாறின பிறகுதான் நான் சாப்பிடுவேன்’’ அம்மாவின் வார்த்தைகளை மீறி அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலாவின் பார்வையை இடைமறித்து,

‘‘இன்னிக்கு உங்க கையால இவங்களுக்கு சோறு போடுங்க’’

ஒன்றும் பாதியுமாக அறுக்கப்பட்ட வாழை இலைகளில் சோறு பறிமாறப்பட்டது. வேலா ஒரு பணியாள் மாதிரியான பவ்யத்தோடு அவர்களுக்கு பறிமாறினார்.

உண்மையான கலைஞர்கள் எப்போதுமே இப்படித்தான். அவர்கள் ஆதரவற்றவர்கள் முன்பு, வேசிகள் முன்பு, மனித தீங்கற்ற களவாணிகள் முன்பு கூட சட்டென மண்டியிட்டுவிடுவார்கள்.

செல்வந்தர்களின் முன் அதிகாரத்தின் முன் சகல கம்பீரத்தோடும் நெஞ்சுயர்த்துவார்கள். அல்லது அவர்களை புறந்தள்ளுவார்கள். மனதால் விலக்குவார்கள். அவர்களறியாமல் வெகுதூரம் போய்விடுவார்கள்.

வேலா, அன்று அந்த ஏழை விதவைகள் முன் சாப்பாட்டு பாத்திரத்தோடு மண்டியிட்டிருந்தார்.

இப்படிப்பட்ட ஒரு எழுத்தாளனுக்குத்தான்,

‘‘குளிருக்கு குண்ணிப் படுத்திருக்கும்

அனாதைக் கிழவி மாதிரி ஊர் உறங்கிக்

கொண்டிருந்தது’’ என எழுத வரும்.

அடுத்த நாள் அதிகாலையே எழுந்து தூறலினூடே நிலத்திற்குப் போனோம். எங்கள் கிணற்று மேட்டில் நின்றிருந்த வேலா, சட்டென கிணற்றில் குதித்தார். ஒரு பேரோசையோடு நீர் தளும்பி அடங்கியது. அவர் கரும் பாறைகளுக்கு நடுவே சிலிர்த்த நீரினுடேயிருந்து அண்ணாந்து கரையிலிருந்த என்னிடம் மிக உரத்த குரலில் கேட்டார்.

‘‘பவா, கதை சொல்லவா?

‘‘சொல்லுங்க’’

இப்படித்தான் நான்கோட்டை கிணறுகதையை எங்கள் கிணற்றுக்குள்ளிலிருந்து கேட்டேன். எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கும் இது?

இருவருமே அப்போது வேறு ஒரு மனநிலையில் நீந்தினோம். வானவில்லின் வர்ணஜாலத்தை நான் உங்களுக்கு காட்ட முடியும். வரைந்துகாட்ட முடியாது.

நான்காவது கரையோடு அவர் கிணற்றுக்குள் துள்ளலாட்டம் போடும்போது பேச்சினூடே

‘‘இப்ப கோணங்கி வந்தா எப்படி இருக்கும்?’’

ஏதோ அரவம் கேட்டு மேற்கே பார்த்தால், அழுக்கடைந்த உடையோடும், நீண்டுத் தொங்கும் தோள்ப்பையோடும் கோணங்கி தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்தான்.

இதை நாம் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

 “என்னடா இது!?” 

பெரும் சிரிப்பினூடே,  “மெட்ராஸ் போயிட்டேயிருந்தான். மிட்நைட்ல மூடு மாறி மடம்பட்டு  கூட்டுரோட்ல எறங்கி  வேலூர் பஸ் பிடிச்சேன். நீ இந்த காலைல நெலத்துலதான் இருப்பன்னு இப்படியே எறங்கி வாரேன்.”

கெணத்துக்குள்ள எட்டிப்பாரு

உள்ளேயிருந்து வேலா ஏசுக் கிருஸ்து மாதிரி இரு கைகளையும் விரித்து

வா பங்காளிஎன கோணங்கியை நீருக்கு அழைக்க,

உடைகளை கழட்டாமல் அப்படியே அவன் உள்ளே குதிக்க உற்சாகத்தில் நீர் கரை வரை  வந்து போனது. எப்போதும் விசித்திரங்களாலானதுதான் கலைஞர்களின் பகல் பொழுது. இரவுகள்தான் மர்மம் நிறைத்த தன் தனிமையை நோக்கி அவனை அழைத்துப் போய்விடும்.

வாசந்தி ஆசிரியராக இருந்த அப்போதைய  ‘இந்தியா டுடேவில் வாரம் ஒரு சிறு கதை வரும். அதில்தான் நான் வேலாவின்இருளப்ப சாமியும் இருபத்தோரு  கிடாய்களும் படித்தேன்.

இன்றும் எத்தனை பெரிய சபையிலேயும் முன் வைக்க முடியும். இக்கதைக்கு நிகரான ஒரு படைப்பை தமிழில்  விரல்விட்டு எண்ணிவிடக்கூடும். அல்லது இக்கதை முன் வரிசையிலேயே  இடம்பிடிக்ககூடும்.

களவையே வாழ்வாகக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தின் முன் நகர்வு அக்கதைஅறுபது வயதைக் கடந்த ஒவ்வொருவரும்  தங்கள் உடல் தழும்புகளை, இன்னும் ஆறாத ரணத்தை, இரத்தம் உலர்ந்த  உள்காயத்தைஒரு சமூகம் அடைந்த அவமானத்தை  மெல்ல தடவிப் பார்த்துக் கொள்வதே இப்படைப்பு.

நள்ளிரவில்  கிடையில் நடக்கும் ஒரு ஆட்டுக் களவு இன்னும் எந்த படைப்பாளியாலும்  இப்படி காட்சிப்படுத்த முடியவில்லை. ஊரெல்லாம் கூடி ராச் சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுப் பெண்களை நம்பிக்கையோடு மசாலா  அரைக்கச் சொல்லிவிட்டு, ஆட்டுக் களவுக்கு போன ஒரு இனக்குழுவில் வேல் கம்போடு போன அனுபவம் உள்ள ஒருவனாலோ, அல்லது அதை மூச்சுக்காற்று மேலே படுமளவு அருகிலிருந்து தரிசித்தவனாலோ மட்டுந்தான் இக்கதையை எழுதமுடியும்.

வேலாவின் மனிதர்கள்  இரவு களவுக்கு போகும்போதும் என் ஜப்பான் கிழவன் இரவு வேட்டைக்குப் போகும்போதும் புழுதியைக் குடித்துக் கொண்டு ஒரு பாம்பு படுத்துகிடக்கிறது. நான் விரியனைப் பார்த்தேன். அவர் கருநாகத்தை தன் வேல்கம்பால் தூக்கி புதருக்குள் வீசுகிறார்எங்கள் நிலப்பரப்பை நாங்கள் இப்படித்தான் உள்வாங்க முடியும்.

எப்படி பார்த்தாலும் வேலாவின் கதைகளில்  சாதிகள்தான் ஊடுருவி உள்ளது. இது ஒரு சாதியின் பெருமிதமல்ல. அப்படி சாதி பெருமிதத்தால் வீங்கின கதைகளை  அவர் கைகள் எழுதியிருக்க கூடுமேயானால் நமக்கும் அவருக்கும் என்ன உறவு இருக்க முடியும்?

  அடிபட்ட சாதியின் அப்பழுக்கற்ற மனிதர்கள், மனித குலத்தில் பிறந்த எல்லோருமே சில கணங்களில் அடையும் பெருமிதங்கள், இழிவுகள், புறக்கணிப்பு, அவமானம் எல்லாவற்றையும் அவரால் சொல்ல முடிகிறது.

தங்கள் இனத்திலிருந்து படித்த ஒரு பையன் சப் இன்ஸ்பெக்டராக வந்துவிட்டதை, ஒவ்வொரு மூத்த ஆட்களும் தாங்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பட்ட சூட்டோடும், தழும்பை தடவிப் பார்த்தும் தாம் நினைவுப்படுத்த முடிகிறது.

இடையே அக்களவில் ஒரு ராஜபாளையம் கோம்பை நாய் குதறிய தங்கள் சகா முத்துத் தேவரை மனம்  பதை பதைப்போடு எண்ணிக் கொள்கிறது

ஒரு படைப்பாளிக்கு கிடைக்கும் இத் தருணம் அபூர்வமானதுதவறவிடக்கூடாததுசற்றேறக்குறைய தன் எல்லா படைப்புகளிலேயும் வேலா இத்தருணத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார்.

எங்க அய்யாமாருக்காகஎன்கிற கதையில் அடிபட்ட தங்கள் அய்யாமாருக்காக  ரெண்டு பேரையாவது வெட்டி சாய்ப்பேன் என சூளுரைத்து கிளம்பும் மாடசாமி ஒரு சலவைத் தொழிலாளி. அவன் முதல்வார்த்தையே

 “எங்க அய்யா மகன எவண்டா அடிச்சது?”

கதையின் இறுதியில் அடிச்சவனும், அடிப்பட்டவனும் ஒரே சாதி என சமரசப்படும்போது அந்த சலவைத் தொழிலாளியின்  ‘எவண்டாமட்டுமே மிஞ்சுகிறது. அது மாடசாமியின் உடலை கூறுபோடுகிறது.

வேலாவின் கதைகளில்தான் சலவைத் தொழிலாளிகள், முடித்திருத்துபவர்கள், ஹிட்லர் என்ற பெயரோடு ஊர் ஏவலாளாய் எந்த வேலையைச் செய்யவும் எத்தனித்து நிற்பவர்களென சாதாரண மனிதர்களை தரிசிக்கக் கிடைக்கிறார்கள்.

விறகு பொளந்து கொடு, சாணியை அள்ளு, தண்ணீ கொண்டா என தன் வாழ்நாள் முழுக்க வெறும் ஏவல்களையே கேட்ட ஹிட்லருக்கு தன் நிஜப்பெயரே மறந்து போக, சற்று முன் பின் பிடறியில் பட்ட செருப்படியை துடைத்துக்கொண்டே தன்னோடு படித்து, வெளிநாட்டில்போய் சம்பாதித்து திரும்பியிருக்கும் தன் சக தோழன் துரை வீட்டுக்கு வருகிறான்

கண நேரத்தில் அவனை அடையாளம் கண்ட துரை, “ஆப்ரஹாம் எப்படி இருக்கீங்க? என்று கேட்கிறார்.

ஹிட்லர் வேறு யாரையோ என ஒரு கணம் திரும்பிப் பார்த்து  அதிலிருந்து மீண்டு சட்டென தன் நிஜப்பெயர்  நியாபகத்துக்கு வர  துரையையே வெறிக்க,  “உள்ள வாங்க  ஆப்ரஹாம்”  என்ற அழைத்தலோடு தன் மனைவியிடம் திரும்பி  “உமா பாரேன் யாரு வந்திருக்காங்கன்னுஎன்கிறார்.

வாங்கண்ணேஎன்று கைக்கூப்பும் உமாவின் குரலை ஒரு வாசகனாய் என்னாலேயே  தாங்க முடியவில்லை.

அவனுக்கு நீர் முட்டிக் கொண்டு வருகிறது. துரையின் கைகளுக்குள் முகம் புதைந்து  அழுகிறான்.

 “நான் அழுகல துரை, சந்தோஷம் தாங்க முடியல சாமி. என்னை ஆப்ரஹாம்னு கூப்படவும் இந்த உலகத்துல ஆள் இருக்கேஎன ஹிட்லரென அடையாளப்படுத்தபட்ட ஆப்ரஹாம்  கதறுவார்.

நமக்கும் கூட நம் நிஜப் பெயரை நியாபகப்படுத்த, மூடாப்பு போல நம் மீது  மூடியிருக்கும் சாதி, மத சகதிகளை  அகற்றிக் கழுவி சற்று முன் பிறந்த குழந்தையை ஒரு தாதி மாதிரி குளிப்பாட்டிஅதன் மீது ஒட்டியிருக்கும்  ரத்தப் பிசுபிசுப்பை  துடைத்து  அவள் முகத்தருகே  கொண்டு போய் ஆப்ரஹாம் என அழைக்க ஒரு பாவபட்ட சமூகத்தின் தாதியாக ஒரு உண்மையான படைப்பாளித் தேவைப்படுகிறான்வேலா அவ்வகையில் ஒரு சமூகத்தின் தாதி