Tuesday, June 19, 2018





நன்றி

இம்மாத அந்திமழை 


Wednesday, March 21, 2018

சுடுசோறும் பங்குக்கறிக்குழம்பும் பின்னிரவுகளும்!



இதுவரை அம்மாவின் நினைவையும், அவள் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கும் ருசியையும் சேர்த்து மீட்டெடுக்காமல் உணவைப் பற்றி என்னால் ஒரு வரியையும் எழுதிவிட முடியாது.

நேரந்தவறாமல் ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை உணவு, இரண்டு வேளை காபி, டீ என்ற வரையறைகள் நல்உணவிற்கு எதிரானைவை.

எப்போது ஒரு ருசியான உணவின் மீது ஆர்வம் மேலிடுகிறதோ, அதன் தேவை வேண்டி நாக்கு நம்மிடம் யாசிக்கத் துவங்கும் முன் அவை நம் உணவுத் தட்டிலிருக்க வேண்டும்.

எப்போதும் என் அம்மா அப்படித்தான். எங்கள் முன் ருசியான உணவை வைத்தாள். பல காலம் ருசியால் எங்களை அடைகாத்து வைத்திருந்தவள் அவள். அந்த அட்சயபாத்திரத்திலிருந்து ஒரு துளியை மட்டும் இப்பொழுது நான் வெளியே எடுக்கிறேன். அது குறைந்துவிடாமல் இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்கு என் சொந்தச் சேமிப்பு கிடங்கிலிருக்க மனம் விரும்புகிறது.

நிலப்பரப்பின் பொருட்டு வேண்டுமானால் உணவை வகைப்படுத்தலாம். அந்த நிலப்பரப்பில் எதன் விளைச்சல் அதிகமோ அதுவே அப்பிரதேச உணவையும் தீர்மானிக்கிறது. எங்கள் பூமியில் மல்லாட்டை. (சரி வேர்கடலை அல்லது நிலக்கடலை) மல்லாட்டை, துவையலில் துவங்கி முருங்கைக் கீரை, கருவாட்டுக் குழும்பு வரை அதன் இருப்பின்றி ஒரு சாப்பாட்டையும் நாங்கள் ருசித்ததில்லை. இரவுச் சாப்பாடு பெரும்பாலும் மண் தரையில் பாய்ப்போட்டு தெருப்பசங்களோடு சேர்ந்து தான். சுடுசாதம் வடித்த பாத்திரத்தை அப்படியே அடுப்பிலிருந்து இறக்கி வந்து வைக்கோலால் ஆன பிரமனையின் மீது கிடத்துவாள் அம்மா.



ஒரு பெரும் தாம்பாளத்தட்டில் அம்மியில் அரைத்து உருட்டப்பட்ட மல்லாட்டைத் துவையல் உருண்டை இருக்கும்.  அது ஒரு சிறு பூசணிக்காய் அளவிற்கானது.

கழுவி முடிக்கப்பட்ட பத்திருபது எவர்சில்வர் தட்டுகள், இரண்டு மூன்று குடிநீர் சொம்புகள் அதன் அருகே இறைந்துக் கிடக்கும்.

அவ்வளவுதான், இரவு உணவு. லேசாக குழைக்கப்பட்ட ஆவிபறக்கும் சுடுசோறும் எவ்வளவுத் தேவையோ அவ்வளவு எடுத்துக் கொள்ளும்படியான மல்லாட்டைத் துவையலும்  ஒரு ஓரமாக நல்லெண்ணெய் பாட்டில் ஒன்றும் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

 மல்லாட்டைத் துவையலோடு சுடுசோற்றைச் சேர்த்து பிசையும் போது கை லகுவிற்கோ, நா வழுக்கிற்கோ நல்லெண்ணெய் தேவைப்படலாம். நான் ஒரு போதும் அதைச் சேர்த்ததில்லை. எங்கள் கொல்லை மேட்டில் மல்லாட்டையின் முதல் எதிரியே எள் தான். இப்படி நேர் எதிரிகள் இருவர் என் உணவுத்தட்டில் பகைமை பாராட்டுவதை எப்போதும் நான் அனுமதித்ததில்லை.

ஒவ்வொரு பிரதேசத்திற்குமென பிரத்தியேகமான ஒரு உணவு வாய்க்கும். ஆனாலும் வீடுகளில் வாய்க்கப்பெறும் உணவே தனித்துவமானது. எங்கள் வீட்டுக் களியையும், கறிக்குõழம்பையும் தாண்டி உலகின் எத்திசையிலும் வேறொரு ருசியை இதுவரை சுவைத்ததில்லை.


அம்மாவின் தனிச்சிறப்பே எதற்குமே மெனக்கிடாததுதான். பகல் பன்னிரென்டு மணிக்குதான் விறகடுப்பைப் பற்றவைப்பாள். சமைக்கும் போது அம்மாவுக்கு கூடுதலாக இரண்டு கைகள் முளைப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு அடுப்பில் கறிக்குழம்பைக் கூட்டுவாள். இன்னொரு அடுப்பில் களி கிண்டுவதற்கு சுடுத்தண்ணீர் கொதிக்கும். உதவிக்கு இன்னொரு ஆளை ஒருபோதும் அவள் அனுமதித்ததேயில்லை.

உங்களின் கவிதைப் பிரவாகத்தின் போது இன்னொரு மனுஷனை உதவிக்கு அழைப்பீர்களா?

முரட்டு பிடிவாதத்தோடு பல ஆண்டுகளாய் கட்டிக் காப்பாற்றும் அவளின் தனிப்பட்ட உலகத்தில் இன்னொரு ஆளுக்கு அனுமதியில்லை

தாம்பாளத் தட்டில் பத்திக்க பத்திக்க களி உருண்டைகளை உருட்டி வைப்பதற்கும், கறிக்குழம்பின் குழைவிற்கு, கொஞ்சம் ஏந்தல்கத்திரிக்காயின் முழுமையைக் கொட்டி இறக்குவதற்குமான இடைவெளி ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவானது.

சமையல் நிறையும் போது அம்மாவின் முகம் வியர்வையாலும் பெருமிதத்தாலும் பிரகாசிக்கும்.

சிற்பத்தின் கண்திறந்த வினாடி சிற்பியின் முகம் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

அதுதான் அம்மாவின் அப்போதைய முகம்.

தட்டில் களியின் மேடு மறையும் வரை கறிக்ழுழம்பால் நிரப்புவாள்.

ஒரு மழைக்கால மத்தியானத்திலோ, வெய்யிலேறிய பகல் நேரத்திலோ நீங்கள் ஒரு முறை களியையும், கறிக்குழம்பையும் சாப்பிட்டுவிட்டால் போதும்.  வட தமிழ்நாட்டின் ஒரே ஒரு உணவிற்கு முன் உலகின் மிகச்சிறந்த நூறு சுவையான உணவையாவது ஈட்டுகட்டிவிடலாம்.

இக்கேழ்வரகுக் களியோடு போட்டி போட்டுச் சேரும் இன்னொரு குழம்பு, கருவாட்டுக்குழம்பு  அதற்கும் சேர்மானம் ஏந்தல் கத்திரிக்காய் தான்.

மொதகெண்டை, நெத்திலி, கெழங்கா, பலாப்பொடி என்ற விசித்திர பெயர்களால் எங்கள் மக்களால் செல்லங்களாக அழைக்கப்படும் இச்சிறு உலர் மீன்களின் ருசி கத்திரிக்காய்களோடு குழையும் போது அது உலகில் யாருக்கும் கிட்டாத தனி ருசியை எங்களுக்குத் தரும்.

ஏர் ஓட்டியோ, அண்டை கழித்தோ, நாற்று பிடுங்கியோ, மத்தியானப் பசி குடலைப் பிடுங்கும்போது நீரோடும் வாய்க்காலில் குந்தி எங்கள் சம்சாரிகள் குண்டாஞ்சோற்றை, கருவாட்டுக் குழம்போடு சேர்த்துப் பிசைந்து உள்ளே தள்ளுவதை என் சிறுவயதில் வாய் பிளந்து நின்று பார்த்திருக்கிறேன்.

அம்மாவின் ருசியை அவள் எங்கிருந்து அறிந்து கொண்டாள் என்பதறிய அவள் இறக்கும்வரை கேட்டுப் பார்த்தேன். ஒரு பெருமிதப் புன்னகை. அவ்வளவு மட்டுந்தான்.

ஆட்டுக்கால் சூப் வைத்து, பத்திக்க பத்திக்க சொம்பு, சொம்பாய் வீட்டிலிருப்பவருக்குத் தரப்படும். சொல்லி வைத்தாற்போல் என் தட்டில் மட்டும் இரண்டு மூன்று கால் துண்டுகள் அமிழ்ந்து கிடக்கும். கை துழாவாலில் கால் தட்டுப்படும்போது அப்போதுதான் முதன் முதலாய் பார்ப்பது போல நன்றியின் பொருட்டு அம்மாவை ஒருமுறை பார்த்துக் கொள்வேன்.

இரவு முழுக்க ரா அடுப்பில் பூக்க வைக்கப்பட்ட ஆட்டின் கால்கள், அதனோடே சேர்த்து வேறொரு பாத்திரத்தில் ஊற வைக்கப்பட்ட மொச்சைக்கொட்டைகளோடு சேரும் சேர்மானம், எல்லா மனிதர்களுக்கும் கை வரம் பெறாத பெரும் வரம். அம்மா வரம் வாங்கி வந்திருந்தாள்.

ஆக,

ஆட்டுக்கால், மொச்சை சேர்த்து செய்யப்பட்ட குழம்பு, சோற்றுக்கும், தோசைக்கும் என பிரத்தியேகமாய் செய்யப்பட்டவை. ஒரு போதும் நாம் அவரசப்பட்டு அதனோடு இட்லியையோ, சப்பாத்தியையோ சேர்த்து அவமானப்படுத்திவிடக் கூடாது.

தான் இறப்பதற்கு ஆறுமாதத்திற்கும் முன் வீட்டிற்கு வந்த எழுத்தாளர். ஜெயகாந்தன் கேட்டார்.

ஷைலஜா, களிக்கு கூட தொட்டுக்க எது மிகச்சிறந்த சேர்மானம்?

கறிக்குழம்பு

கத்திரிக்கா, கருவாட்டுக் குழம்பு இல்லை என்பது போல உதடு சுழித்தவரிடம் ஒரு நிமிடம் அதை நீடிக்கவிடாமல்,


பண்ணைக்கீரை ஜே.கே. என்ற போது சட்டென மலர்ந்து அதுஎன அவர் இடிபோல் சிரித்தது இப்போதும் நினைவிருக்கிறது.

பண்ணைக் கீரையென்றால்?

எங்க ஊர் கொல்லைமேடுகளில் விதைக்கப்படும் வானம் பார்த்த விதைகளில் மானாவாரி மல்லாட்டை, கம்பு, கேழ்வரகு, எள்ளு, கொள்ளு, உளுந்து, துவரையென பட்டியல் நீளும். அதன் துளிர்த்தலுக்கும் முன் ஆறேழு பேர்களில் எங்களால் அடையாளப்படுத்தப்படும் இக்கீரைகள் முளைக்கும். அதன் ஊட்டம், முதன்மைப் பயிரைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடும்.

மல்லாட்டைக்குக் களைவெட்டிக் கொண்டே எங்கள் பெண்கள் முன் மடியில் இக்கீரைகளை ஆய்ந்து போடுவார்கள். சிறுவயது நடுவயதுப் பெண்களின் மடிகளை விட ஆயாக்களின் மடிகளில் இருமடங்கு கீரை நிறையும். அக்கீரையைக் கடைந்து வடகம் போட்டுத் தாளித்தால் எட்டூரு பகையாளியும் நம் பங்காளியாகி ஒரு கிண்ணக் குழம்புக்காக வீட்டுவாசலில் காத்திருப்பார்கள். 

என் நீர்கதையில் நான் பங்குக்கறிக் குழம்பைப் பற்றி சொல்லியிருப்பேன். பெரும்பாலும் பங்குக்கறி அகாலத்தில்தான் பங்கு பிரிக்கப்படும். விபத்திலோ, குள்ளநரியின்  கவ்வலிலோ அடிப்படும் ஆட்டை ஒரு கயிற்றால் மரத்தில் தலைகீழாய் கட்டித் தொங்கவிட்டு, அதன் தோல் நீக்கி, குடலெடுத்து, ஈரல் பிரித்து, பிச்சியை நீக்கி அது ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணனுக்கும் கைவராது மக்கா,

ஆட்டின் எடைக்கு ஏற்ப பத்தோ, இருபதோ பங்கு பிரியல் நடக்கும். பங்குக்கறியின் சிறப்பே ஆட்டின் எல்லா உறுப்புகளும் சம விகிதத்தில் இருப்பதுதான். பிரிக்கும் கைகளில் நீரள்ளி கறிக்குவியலை உருட்டும் லாவகம், ஒரு கிரிகெட் மேட்சில் ஸ்பின் பௌலராலும் சாத்தியப்படாதது.

பங்குபிரித்து முடித்தவுடன், பிரித்தவன் கண்கள் கறி உருண்டையின் மீது நிதானமாக நகரும். மேடு பள்ளங்கள் இட்டு நிரப்பப்படும். தங்கம் அளக்கும் தராசில் நிறுத்தாலும் எடை கூடுதல் குறைச்சலாக இருக்காது.

அகாலத்தில் கதவு தட்டப்பட்டு கறி கைமாறும் அந்நொடியே, அது எத்தனை ராத்திரியெனினும் நாம் சமைக்கத் தொடங்கிவிட வேண்டும்.

நம் தாமதம், பங்குக் கறியின் கவுரதைக்கு இடப்படும் சவால். நீங்கள் கறியை ப்ரிஜீக்குள்ளோ, ப்ரீசருக்குள்ளோ வைத்தால் அது தன் ருசியை ஒரு நத்தையின் உடலைப்போல உள் நோக்கி உறிஞ்சிக் கொள்ளும்.

சுடுசோறும், பங்குக்கறிக் குழம்பும் பின்னிரவுகளுக்கு உகந்தவை. இதை திருட்டுக்கறி, களவாட்டு கறி என சொல்வது ஆடுகளை அவமானப்படுத்தும் சொற்கள்.

குழம்பு கொதித்தடங்கியதும், சுடுசோற்றோடு, தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் வீட்டாட்களின் முகத்தில் தண்ணி தெளித்து எழுப்பி சோற்றுத்தட்டை  நீட்டிப் பாருங்கள், பிறகு அவர்கள் காலத்திற்கும் ருசியின் அடிமைகள்.

நாம் சமைப்பதற்கு உலோக பாத்திரங்களையோ, மண் சட்டிகளையோ மட்டுந்தானே சார்த்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது?

அதெல்லாம் இல்லை.

அடிப்பட்ட ஆடோ, மாடோ, மானோ மரத்தில் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்டு கறி பிரிக்கப்படும். எலும்பையும், சதைகளையும் பிரித்தெடுத்து ஆணிணஞுடூஞுண்ண் என்ற அவமானத்தை அவ்விலங்குகளுக்கு கிராமத்து ஆட்கள் ஒரு போதும் தருவதில்லை.

ஆக, சதையோடும், எலும்போடும் ஒரு அன்னக்கூடையிலோ, ஈச்சங் கூடையிலோ  கழுவி அலசப்பட்டு கறி கொட்டப்படும்.

மசாலா சேர்த்து பிளாஸ்டிக் பாக்கெட்டுகளில் அடைக்கப்பட்டு கடைகளில் தொங்கும் பிராண்டட் மசாலாத்தூள் எங்கள் நாட்டு உணவுக்கு எதிரானவை.

காய்ந்த மிளகாயும், தனியாவும், கொஞ்சம் மஞ்சளும் சேர்த்து பதமாக உலர்த்தியெடுக்கப்பட்டு அரைத்தெடுக்கப்படும் மிளகாய் சாந்து, கூட கொஞ்சம் கல் உப்பு, சரியாக நீர் கலந்து கறியில் இச்சாற்றைப் பிரட்டி எடுக்கப்பட்டு அன்னக்கூடையிலேயே சில மணிநேரம் ஊற வைக்க வேண்டும்.

கறி நிறைக்கப்பட்ட அன்னக்கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு ஒரு சுடு பாறைக்குப் போய் விடவேண்டும். கழுவி முடிக்கப்பட்ட பாறையில் காய்ந்த விறகையும் சுள்ளிகளையும் கொண்டு ஆனமட்டும் எரியூட்ட வேண்டும். இப்போது கற்பாறையே நெருப்புப் பிழம்பாக மாறிவிடும்.

ஊற வைக்கப்பட்ட கறித்துண்டுகளை எடுத்து பாறையில் வீச வேண்டும். நீளமான மூங்கில்க் குச்சிகளால் அவைகளை பிரட்டி விட வேண்டும். வெந்ததும் வேகாததும் தீய்ந்ததுமாய் கிடைக்கும் பொன் வருவல் துண்டங்களை மெதுமெதுவாய் சூட்டில் வாட்டி ஒன்று போல ஆக்கி எடுத்து, ஏதாவதொரு பெரு மரத்தடியில் போத்துவா சாராயம் நிரப்பப்பட்ட குவளைக்குப் பக்கத்தில் இப்பொன்னிற துண்டங்களை அடுக்கி வைத்து...

மது விலக்கு இல்லையெனினும் இதற்கு மேல் இதை எழுதி விட முடியாது.

எங்கள் ஊர் ஏரிகளில் பிடிபடும் சிறு மீன்களில் கெளுத்தியும் குறவையும் உளுவையும்தான் ருசியானவை.

கெளுத்தி என்றாலே அது கைவிரல் கனத்துக்கும் சற்று குறைவானதுதான். பெரும்பாலும் எல்லா கெளுத்தியுமே சினையுற்றிருக்கும்.

அம்மா அவைகளை செனக்கெளுத்தி என கையிலெடுத்துக் காண்பிப்பாள்.

முட்டைகளாலான அதன் அதீத ருசி ஏழேழு ஜென்மத்துக்கும் கிட்டாத ஒன்று.

நேற்றிரவே மண் சட்டியில் வைக்கப்பட்ட குழம்பில் இரவெல்லாம் மீனூறும். மூட்டப்பட்ட விறகடுப்பில் ஒரு சிறு  இசை லயத்தோடு தோசை வார்க்கப்படும். குழிவிழுந்த தோசைகளை இம்மீன் குழம்பு கொண்டு மூடாக்கு போட்டுக் காத்திருந்து சாப்பிடு மகனே,

வாழ்ந்ததின் ருசியை முழுவதும் உணரலாம்.

கோழிகளால் நிறைந்திருக்கும் வீட்டின் சுற்றுப்புரமே எனக்கும் வாய்த்த காலம் அது. எத்தனை நள்ளிரவிலும் கோணங்கியையும், எஸ். ராமகிருஷ்ணனையும் தெருமுக்கில் பார்க்கும் நேரம், அது எத்தனை அகலமாயிருப்பினும் அம்மா ரெண்டு கோழிகளின் கழுத்திற்கு கத்தியைக் கொண்டு போவாள்.

இப்போது போல நாட்டுக்கோழி, பிராய்லர் கோழி என்ற வகைபாடு அப்போதில்லை. கோழி என்றாலே அதுவீட்டில் வளர்க்கப்பட்டு பக்கத்து வீட்டுக்கு அத்துமீறி நுழைந்து ஊர் சண்டையை ஒட்டுமொத்தமாக இழுத்துக் கொண்டுவரும் போக்கிரிக் கோழிகள்தான்.

அறுக்கப்பட்ட கோழிகளை கொதிநீரில் குளிப்பாட்டி மஞ்சள் தடவி துண்டம் போட்டு,

அம்மா அதைக் கூட்டுகிற அழகே அருகிலிருந்து பார்க்கும் ஒருவனின் மன உறுதியைக் குலைக்கும். குழம்பு கொதித்தடங்கும் போது, லேசாக  குழம்புசட்டியின் வட்டத்திற்கு நல்லெண்ணெயைக் காட்டுவாள் அது சுவைகூட்டும், ஓரத்தில் எண்ணெய் மிதக்கும். அது இன்னும் கறியின் கவிச்சியை சுத்தமாக இல்லாமல் செய்துவிடும் என அம்மா யாருக்கோ வகுப்பெடுத்தது காதில் இப்போதும் கேட்கிறது.

இதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. கேழ்வரகும், கம்பும் சரி சமமாய் சேர்த்து உரலில் இடிக்கப்பட்ட மாவை இரவு அம்மா அமிர்தத்தை கரைப்பது போல கைகொண்டு கரைத்து, ஒரு வெள்ளைத் துணியால் வேடு கட்டிவைத்து உறியில் தொங்கவிடுவாள். அது இரவெல்லாம் புளித்து காலையில் நுரைத்து இதுவரை மனிதகுலம் கண்டிராத ஒரு அதீத ருசியைத் தந்துவிடும் முனைப்போடு வீடெல்லாம் தன் மணம் பரப்பும்.

நீர்ஊற்றி கரைக்கப்பட்ட கூழில் பச்சைமல்லாட்டை பயறுகளை உறித்துப்போட்டு ரெண்டு சொம்பு குடித்துவிட்டு அதோடு செத்துபோகலாம். நிறைவான வாழ்விற்கு அது ஒன்று போதாதா மானிடா! 


Sunday, February 25, 2018

' கைதி ' நாடகம் பார்த்த என் மனப்பதிவு.



நவீன கலை இலக்கிய முன்னெடுப்புகளில் எப்போதும் அரங்க செயல்பாடுகளுக்கு கடைசி இடமே கிடைத்திருக்கிறது.

உறங்கும் நகரத்தின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு எப்போதாவது ஒரு கூத்து கலைஞனின் பெருங்குரலோ, நடிகனின் உடல்மொழியோ வெளிப்படுவதுண்டு. அது ஜீவனற்ற எல்லா நகரத்தையும் உயிர்பிக்கும்.

தமிழ்நாட்டின் மொத்த நிலப்பரப்பையும் நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தால்  அரங்கங்களில் தொடர்ந்து இயங்கும் சில ஆர்வமிக்க நாடகவியலாளர்களைத் தவிர்த்து, பொதுவான அரங்க செயல்பாட்டாளர்ளென ஒன்றிரண்டு பெயர்கள் மட்டுமே மிஞ்சுகின்றன.

நாடகம் மிகுந்த மனித உழைப்பை, பலநாள்  நீளும் ஒத்திகையை, அதற்கான செலவினங்களைக் கோருவது. என்.ஜி.ஓ.க்கள் அல்லாத நாடகவியலாளர்கள் அதற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் சோர்ந்து போவதும், டி.வி, சீரியல், நிரைத்துறையென பாதையை மாற்றிக்கொள்வதும் இதனால்தான்.

கடந்த முப்பதாண்டுகளில் திருவண்ணாமலை நடந்த நவீன நாடக முயற்சிகள் அவ்வப்போது எழுவதும், வீழ்வதுமாகவே காலத்தைப் பின்னகர்த்துகின்றன.

திருச்சியில் பாதல்சர்க்கார் பயிற்சி பட்டறை முடிந்து வந்தவுடன்  இங்கு ‘முனியசாமி’ யின் குரல் பல திசைகளில் எழுந்தடங்கியது. ’நிதிர்சனா’, தீட்சண்யா’ என்ற இரு நவீன நாடகக் குழுக்களின் விடா முயற்சிகள் நிலைத்தும் உதிர்ந்தும் போனவைகள். ஆனால் எல்லாக் காலங்களிலேயும் யாரோ ஒரு பெயர் தெரியாத கூத்துக் கலைஞன் பத்திருபது சிறுபையன்களோடு பாடலெடுத்து பாடுவதும், அடவுகட்டி ஆட கற்றுக் கொள்வதும் நிகழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது.

நவீன நாடக முயற்சிகளும் இதன் இன்னொரு திசை தொடர்ச்சிதான்.

“வம்சி நாடக நிலம்” என்ற ஒரு அடையாளத்திற்குக் கீழ் சந்திரமோகன் ஒருங்கிணைப்பில் பத்து இளைஞர்கள் கூடி தங்களின் இரவுகளை குரல் கொண்டும் உடல் கொண்டும் நிறைத்தார்கள். அவர்களிடமிருந்து சந்தோஷ் ஏச்சிக்கானத்தின் ‘கொமாலா’ பிறந்தது. அவர்கள் தங்கள் அரங்க அசைவுகளின் மூலம் மொத்த சமூகத்தையும் பகடிக்குள்ளாக்கினார்கள்.

“குண்டூர் விஸ்வனின்” தற்கொலை முயற்சி மீடியா மூலம், பத்திரிக்கை மூலம், சொந்த மனைவி மக்கள் மூலம் எப்படியெல்லாம் ஒரேநேரத்தில் பகடிக்கும் துயரத்திற்கும் உட்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அவர்களுக்கு கிடைத்த அரங்க பொருட்களை கொண்டு நிறைத்து பார்வையாளர்களின் மனங்களை அசைத்தார்கள்.

அந்த நாடகத்திற்கு கிடைத்த பரவலான கவனக்குவிப்பு தங்கள் அடுத்த இலக்கை நோக்கி அவர்களை நடத்தியே கூட்டிப் போனது.



நேற்று 18.02.2018 பாரதி கலைக்கூட நிலவொளியில், முட்களும், செடிகளும், பாறைகளும் அடர்ந்த சுத்தப்படுத்தப்படாத நிலப்பரப்பே அவர்களின் ஆடுகளம். மூங்கில் தட்டிகளுக்கு பின்னாலிருந்து பார்வையாளர்களை அவர்களோடு இணைத்துக்கொண்டார்கள். இடைவெளி எதுவுமில்லா நெருக்கம் அது. எந்நேரமும் பார்வையாளன் பங்கேற்பவனாகவோ, பங்கேற்பபவன் பார்வையாளனாகவோ மாறிவிடக் கூடும். மாறிவிட வேண்டும். அப்படித்தான் மாறியிருந்தார்கள்.

எண்பதுகளில் வறண்ட் தர்மபுரி மாவட்ட தண்ணீரில்லா நிலத்திலிருந்து அணி அணியாய் புறப்பட்ட இளைஞர்கள் எல்லோருமே வாழ்விடம் நோக்கியோ தன் சொந்த வாழ்வியல் நோக்கியோ மட்டும் பயணப்பட்டுவிடவில்லை.

அதீத கோபமுற்ற சிலர் மார்க்சிய-லெனினிய சிந்தனையாளர்களாய் தங்கள் உடலில் உரமேற்றிக் கொண்டு கிராமங்களில் செயல்பட்டார்கள்.

என்கவுண்ட்டர் என்ற பெயரில் அரசதிகாரம் அவர்களுக்கெதிராக  வெறியாட்டம் போட்டது. சந்தேகப்பட்ட எவரையும் அவர்கள் அடித்து துவைத்து ஊணமாக்கினார்கள். இறந்து போனவர்களின் எண்ணிக்கை தாறுமாறாக  எப்போதும் போல்ஏறியது. அரசு அதை கவனமாகக் குறைத்து காட்டியது.


தர்மபுரி ‘அப்பு’ வின் என்கவுண்டர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனால் ‘கைதிகள்’ என்ற சிறுகதைக்குள் அடங்கியது. அவரே சொல்வதுபோல் அக்கதை நெருக கூடவே பயணிக்கும் ஒரு கருங்குருவியே அக்கதைக்கு உயிர் கொடுத்துக் கொண்டேப் போகும்.

நாடகமாக்கலுக்கு சவால் மிகுந்த இக்கதையை, சந்திரமோகன் தன் நாடகமாக்குதலுக்கு எடுத்துக்கொண்டதற்காகவே அவர் பாராட்டுக்குரியவர். அதன் தொடர்ச்சி சாதாரண இளைஞர்களை அரங்க நடிகர்களாக பரிணமிக்க வைப்பது. அவர்களை அதுவாகவே மாற்றுவது. நீளும் இரவுகளில் அக்காய்ந்த நிலப்பரப்பில் வைத்து நிலைகொள்ளவிடாமல் நடிப்பின் மூலம் சிதறப்பட்டது. அவர்களை மெல்ல மெல்ல அக்கதையில் வரும் பாத்திரங்களுக்குள் தங்களை ஒப்படைத்துவிட்டு நிகழ்த்துதலுக்குக் காத்திருக்க வைப்பது.

நேற்று நிகழ்ந்ததும் அதுதான். புதரும் செடிகளும் நிறைந்த அத்தரையில் அவர்கள் ஒரு டெண்ட் அடித்து தங்கியிருந்தார்கள். அவர்களை கடந்த ஒரு கட்டுவிரியனை அடித்துக்கொளுத்தி பார்வையாளர்களுக்கும் சேர்த்து அவ்விடத்தின் தனிமையை கடத்தினார்கள்.

ஸ்டவ் திரிக்கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட ‘டீ’ யை தங்கள் வாயில் கவிழ்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் போலீஸ் உடையைக் கழற்றி எங்கோயோ பத்திரப்படுத்தியிருப்பினும் உடலாலும் மனதாலும் உரையாடல்களாலும் போலீஸ்காரர்களாகவே இருந்தார்கள்.




மைக்கில் கசியப்போகும் ஒரு மனிதனின் மரணத்தை எதிர்நோக்கி அவர்களின் முன்னிரவு காத்திருந்தது.

இதற்கு மேல் தாங்காது என்ற அளவிற்கு அடித்து துவைக்கப்பட்ட அப்பு ஒரு போலீஸ் வேனில் கட்டி தொங்கவிடப்பட்ட நிலையில் கீழிறக்கப்படுகிறான்.

போலீஸ்காரனால் அவனுக்குப் புகட்டிப்படும் ‘டீ’ எரிச்சலையும் குமட்டலையும் மட்டுமே தருகிறது.

இன்னும் கண நேரத்தில் அவனை சுடப்போகிறார்கள். தப்பித்தலின் போது தற்காப்பிற்கு சுட்டது என்ற பொய்க்கான தடயங்கள் இன்னொருபக்கம் அவர்களாலேயே சேகரிக்கப் படுகிறது.

அப்புவிற்கு ‘டீ’ கொடுக்கும்போது அவன் முகத்தை அருகிலிருந்து பார்க்கும் ஒரு போலீஸ்காரன் இன்னும் அதிர்கிறான் தன் மகன் வயதில், தன் மகன் உருவத்தில் ரணரணமாய் அடிபட்டு கிடக்கும்  இச்சிறு பையனா தீவிரவாதி!

அதிகபட்சம் தர்மபுரியில் ஏதோவொரு அரசுக்கல்லூரியில் செகண்ட் இயர் பி.ஏ வரலாறு படிக்கும் மாணவனைப் போல் இருக்கிறான் ! அப்பு.

கசிதலுக்கு இடமில்லாத  பாலைவனம் காக்கிகளின் உலகமென இக்கரையிலும் சொல்லப்படுகிறது.

ஏற்கனவே வெட்டி முடிக்கப்பட்டிருந்த பன்னிரண்டடி குழிக்கெதிரே அப்பு நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறான். அவன் தளர்ந்து விழுமுன்பு, ஒரு போலீஸ்காரன் கைகளில் திணிக்கப்பட துப்பாக்கியால் சுட்டுவிட வேண்டும்.

எப்படியும் அப்போலீஸ்காரனால் சுட்டுவிட முடியாது என்ற எண்ணம் துளிப்பதற்குள் அவன் மடமடவென சுட்டுத்தீர்க்கிறான். அது பயிற்றுவிப்பின் விசுவாசம்.

அதிகார ஆசுவாசம் புகையெழுந்து அடங்குகிறது அல்லது அடுத்த வேட்டைக்கு தயாராகிறது.

‘டீ’ ஊட்டும்போது அப்பு அப்போலீஸ்காரனிடம் ஒரே ஒரு வார்த்தை பேசினானே அது என்ன?

எல்லோர் கவனமும் அவ்வார்த்தையின் மீதே குவிந்திருக்கிறது.

அவன் என்ன சொன்னான் பெருமாளு?

“உங்க வேலையும் பாவந்தான் இல்ல தோழர்?”




இக்கதையின் ஜீவன் எந்த இடத்திலும் சிதைந்துவிடாமல் மிகுந்த கவனத்தோடு காட்சிப்படுத்தியிருந்தார்கள் சந்திரமோகன் குழுவினர்.

நாடகம் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்த அகாலஇரவும், தேவைக்கு மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்ட விளக்கொளியும், நடிகர்களின் அர்ப்பணிப்புமிக்க நடிப்பும்  பார்வையாளார் என்ற வகையை துடைத்தெடுத்தது.

‘அப்பு’வாக நடித்த ராகவ் என்ற அசல் கலைஞனின் உடல்மொழி அசாத்தியம். ஒரு வரியும் பேசாத அப்பாத்திரத்தின் உக்கிரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எல்லோரையும் தனித்தனியே அசைத்துப் பார்த்தது.

மற்ற எல்லோருமே கவனமின்றி கவனப்படுத்தப் பட்டிருந்தார்கள்.

நாடகத்தின் கையாளப்பட்ட மொழி கன்யாகுமரி மாவட்ட மொழி அவர்கள் மாறுதலில் வந்த தென் தமிழகத்து காவலர்கள் என்ற போதிலும் வடாற்காடு மாவட்ட மொழிக்கு அவர்களை நகர்த்தியிருக்கலாம். தர்மபுரி மாவட்ட வறண்ட காட்டிற்கு குமரி மாவட்ட மீனவன் ஒருவன் வழிதவறி வந்துவிட்ட மாதிரியான உரையாடலை மாற்றி இம்மாவட்ட மொழியில் நாடகம் நிகழ்ந்தால் இன்னும் இடைவெளியைக் குறைத்திருக்கலாம்.

அரங்கத்தில் பயன்படுத்தினப் பொருட்களில் ஃபைபர் நாற்காலி, வண்ண டெண்ட் இவைகளின் தேர்ந்தெடுப்பு இன்னும் கவனத்தோடு மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கலாம். போலீஸ் டெண்ட் இருபதடி தூரத்திலிருந்து பார்த்தாலும் பாறை என்றே வெளிப்படும் என்ற எழுத்தாளனின் வார்த்தை, அரங்க பொருளாக பரிணமித்திருக்க வேண்டும்.

அதிகாரமையத்திட்டமிட்டு நடத்தபடும் மீறல்களை அதிகாரிகள்  தங்கள் மீது பட்டுவிடாமல் பார்த்துக்கொள்வார்கள். அதிலும் போலீஸ் அதிகாரிகள் இன்னும் கூர்மையான கவனத்திலிருப்பார்கள். எதுவுமே கைக்கூடாத தருணமே அவனே துப்பாக்கியைக் கையாளுவது.

இப்பிரதியில் இதை ஜெயமோகன் மிகுந்த கவனத்தோடு கையாண்டிருப்பார்.

எழுத்தானை அரங்க செயல்பாட்டாளனோ, திரைக்கலைஞனோ அப்படியே பிரதியெடுக்க வேண்டியதில்லை என்ற தளர்வு அவன் எழுதின எல்லாவற்றிக்கும் பொருந்தாது.

போலீஸ் அதிகாரி தனக்கு கீழே வேலைசெய்யும் ஒரு போலீஸ்காரனை வைத்தே அவனை சுடச் சொல்வான். அது ஒரு வாக்கியம் அல்ல. வரலாறு நெடுக கிடைத்ததிலிருந்து பெற்ற அனுபவம். காட்சிப்படுத்தலில் இது தவறவிடப்பட்டுள்ளது.
எல்லாவற்றிலும் முதன்மையாக இந்நாடகமாற்றலுக்கு ‘கைதி’ என பெயரிட்டிருக்க கூடாது  ’கைதிகள்’ தான் சரியான புரிதல்.

“அப்பு” அல்ல அக்கைதி, அப்போலீஸ்காரர்களே கைதிகள். அதுவே கதையின் குவிமையம்.

எந்த பெரும் மனிதமுயற்சிக்கும், உழைப்பிற்கும் முன் இச்சிறு தவறுகள் நிகழவேச் செய்யும். அடுத்தடுத்த நிகழ்த்தல்களின் போது  இவை மெல்ல அழியும் அல்லது வேறொன்றாக முகிழும். Red Elephant Theater & 4Bee artists  நாடகக் குழு இவைகளை கலைஞர்களுக்குக் கற்றுத்தரும். கலைஞனின் விடுபடுதல்கள் ஒருபோதும் கவனக்குறைவல்ல, உச்சத்தை நோக்கிய பயணத்தில் சிறு சறுக்கல், அவ்வளவே.

நாடகம் முடிந்து எழும் ஒரு பார்வையாளனுக்கு இவைகள் நினைவில் இருக்கப்போவதில்லை. அவன் மனிதல் எழும் ஆயிரமாயிரம் கேள்விகள் பாம்பின் நெளிதல்கள் போலவும், கொத்தல்கள் போலவும் அவனை முற்றிலுமாக சிதைக்கும்

‘கைதி’ என்னைஅப்படித்தான் செய்தது.



















Tuesday, February 20, 2018

ஆனைக்கட்டியிலிருந்து குற்றிபுறம் வரை ..



இருள், பனிமூட்டம் போலவே சாலையை மூடத்துவங்கியிருந்தது. எதிரில் தென்படும் உருவங்களைப் பார்க்க வெளிச்சம் தேவைப்பட்டது. எங்கள் எல்லோரின் கவனத்தை சட்டென குவித்த ஒரு கறுப்பும், செவுலுமான காட்டெருமை.                                                                  
பாதையின் வலப்புறமிருந்து வெளிப்பட்டு, தார் சாலையில் நின்று எதானலோ குதூகலப்பட்டு இரண்டடிக்கு எம்பி குதித்து துள்ளி தென் திசை புதரில் இறங்கியக் காட்சி ஒரு உயிர் ஓவியம்.
நல்லவேளை நாங்கள் யாரும் செல்போன்களை எடுத்து அதை படம்பிடிக்க முயலாததொரு அநாகரிக விலகல்.
எங்கள் வண்டி ஆனைக்கட்டியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது நான் என் ஸ்நேகிதி உமாபிரேமனை அழைத்தேன்.
வண்டியை அப்படியே வலப்புறமாத்திருப்புங்க பவா, எங்கள் மனிதர் ஒருவர் கறுப்பு சட்டையோடு நிற்கிறாரா?
நின்றார்.

மேடும், பள்ளமும், மரங்களும், ஓடையும், புதர்களும், கோழிகளும், மாடுகளும் விதவிதமான மனிதர்களும் நிறைந்த அப்பிரதேசத்தில் நின்று உமாபிரேமன் எங்களை வரவேற்றார்.
இப்போது உமாபிரேமனின் சுயசரிதையை என் மனைவி ஷைலஜா ‘நிலாச்சோறு’ என்ற தலைப்பில் தமிழாக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். அல்லது அதில் கரைந்து கரைந்து எழமுடியாமல் தத்தளிக்கிறாள்.
உமாபிரேமன் என்ற அந்த மனுஷியின் அறை நிரம்பி வழியுமளவிற்கு அவள் வாங்கின கேடயங்களும், பதக்கங்களும், விருதுகளும் அங்கே ஒழுங்கின்றி கிடக்கின்றன. ஒரு புகைப்படத்தில் அவர் இந்திய ஜனாதிபதி பிரணாப் முகர்ஜியோடு ஒரு உணவு மேசையிலமர்ந்து உணவருந்தும் காட்சி என்னை கவனிக்க வைத்தது.

தன் சொந்த தாயாலேயே ஒன்றரை லட்சத்திற்கு தன் அம்மாவின் புருஷனுக்கே ஐந்தாம் தாரமாக விற்கப்பட்ட சிறுமி உமா என்ற சாமன்ய மனுஷி எப்படி இந்த உயரத்தைச் சென்றடைந்தாள்?
ஒருவேளை திட மனம்கொண்டு ‘நிலாச்சோறு’ வாசிக்கையில் உங்களுக்கு ஒரு சிறுவிடை கிடைக்கலாம்.
இப்போது எங்களுக்காக உமா சேச்சி வாழையிலையில் வைத்து ஆவியில் வேகவைத்த நம்மூர் கொழுக்கட்டை மாதிரி இதுவரை நாங்கள் சுவைக்காத ஒரு உணவைத் தருகிறார். ஏனோ எங்கள் யாருக்கும் அதை சாப்பிடுகிற ஆர்வம் இல்லை. நாங்கள் பார்ப்பதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தோம்.

மனிதர்களின் மனதை வாசிக்கிற அம்மனுஷி ஒரு கதவை மெல்ல திறக்கிறாள். அது ஒரு நீண்ட ஹால். இருபதுக்கும் மேற்பட்ட படுக்கைகள். எல்லாவற்றிலும் மனிதர்கள். எல்லோரும் ஆண்கள். நான் கூர்ந்துபார்த்தேன். எவருமே இயப்பானவர்கள் அல்ல. நோயும், நோயிலான விளைவுகளும். பாதி கோமா, கண்கள் நிலைகுத்தி கூரையின் மேல் நிற்கும் ஒரு மலையாளி.
அவர்கள் எல்லோரும் எங்களுக்கு வணக்கம் சொன்னார்கள்.
வாருங்கள் சகாக்களே,

உங்கள் அன்றாடங்களை உங்கள் அலுவலகத்தை, உங்கள் லௌகீகத்தை, உங்கள் ஏ.சி. அறையை, உணவு மேசை சாப்பாட்டை, உங்கள் பொருளீட்டலை அதற்காக நீங்கள் தரும் நடிப்பை, எல்லாவற்றையும் மீறி வாழ்வில் பட்ட அடியில் இனி எழுந்திருப்போமா? என எந்த நம்பிக்கையுமற்ற எங்களை ஏதோ ஒரு பற்றுதலில் ஸ்பரிசித்து வைத்திருக்கும் இம்மனுஷியின் சொல்கேட்டு வந்த என் சோதரர்களே வருக”
என்பது போல அவர்களின் பார்வைகள் எங்கள் மீது நிலைகொண்டன.
கண்கள் எத்தனை மிருதுவானவைகள்?  பார்வைகள் எத்தனை கனிவானவைகள்?
ஆனால் அப்பார்வைகளின் துளைப்பை தாங்க முடியாமல் நாங்கள் மெல்ல விலகினோம்.

உமா சேச்சி எங்களை அவதானித்தார் போலும், இடைவெளித் தராமல் திரைச் சீலையால் மூடப்பட்டிருந்த இன்னொரு படுக்கை மனிதனின் முன் எங்களை நிறுத்தினார். அவன் கண்களை உருட்டி எங்களை அளந்தான். நினைவுகள், சொற்கள், வாழ்வு எல்லாமும் கடந்த காலமாகிவிட்ட ஒரு  பீகாரி சகோதரன் அவன்.

அவன்தானே நமக்கு சொற்பக் கூலிக்கு சல்லிசாக கிடைப்பவன்! அவன்தானே நம் பெண்களின் கழுத்துச்செயினை அறுப்பவன்! அவள்தானே நம்பெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்து கழுத்தறுப்பவன்! அவன் மட்டுந்தானே நம் வீடு புகுந்து திருடி, மாட்டிக்கொண்டு கம்பத்தில் கட்டிவைத்து அடிப்பதற்கு வசதியானவன், கேட்பாராற்றவன், ஜாதியில்லாதவன், பிழைக்க வழித்தெறியாமல் இன்னொரு மாநிலந்தேடி அலையும் அகதி.
அவர்களில் ஒருத்தன்தான் அவன். பெயர் பிரதீப் உமாசேச்சியேகூட அவர் அழைப்பதற்கு ஒரு லகுவான பெயரை அவனுக்கு இட்டிருக்கலாம்.

ஒற்றை ஆளாய் அவன் ஒருவனின் பார்வையை எங்கள் எவராலும் தாங்க முடியவில்லை.
உமாசேச்சி அவன் தலையை தடவிக்கொடுத்தாள்.
பிரதீப்பே, இவர்கள் நம் சோதரர்கள்.
அவன் முகம் இன்னமும் இறுகிக்கொண்டது. வாழ்நாள் முழுக்க அவன் எதிர்கொண்ட துரோகத்தின் மிச்சம், இம்மனிதர்களிடமும் இருக்கக் கூடும் என்ற கசப்பு.

“மரித்தல் வரை ஒருவருக்கொருவர் துணையிருப்போம் நான் முந்திக்கொண்டால் இவனும் அவன் முந்தி கொண்டால் நானும்’’
இதன்பிறகும் கொஞ்சம் நேரம் நாங்கள் அந்த வளாகத்தில் சொற்களின்றி அலைந்து கொண்டிருந்தோம்.
நான் உமாசேச்சியை அணைத்துக் கொண்டேன். என்னிலும் குள்ளமான அவர்கள் என் தோள்களில் சற்று நேரம் புதைத்தெழுந்தார்
பார்த்த அந்த ஆண்கள், பார்க்க போகும் பெண்கள், பிரதீப்…
நான் பிரதீப்பை முதன்முதலில் துபாயில் பார்த்தேன் பவா, எல்லோராலும் கைவிடப்பட்ட ஒருவனாய் முழு கோமாவில் கிடந்தான். யாருக்கும் அவன் உயிர்த்தலின் மீது நம்பிக்கையில்லை, என்னைத் தவிர.
அவனை விமானத்தில் அழைத்து வந்தேன். ஒரு நள்ளிரவில் அவனை இவ்விடத்திற்கு அழைத்து வரும் வழியெங்கும் மூன்று நான்கு யானைகளை கண்டேன். பாதையின் ஒரு புறத்திலிருந்து எதற்காகவோ ஒரு யானை தும்பிக்கை தூக்கி எங்களை ஆசிர்வதித்தது… அதன்பிறகு உமாசேச்சியால் பேசமுடியவில்லை. எங்களாலும்தான்.

ஐந்தாவது கிலோமீட்டரில் “சத் தர்ஷனி”லிருந்தோம் என் நண்பர்கள் ஆனந்தும். மஞ்சுவும் அதைப் பராமரிக்கிறார்கள். அங்கிருந்து சில மைல்கள் தூரத்தில் தான் சிறுவாணி தன் உயிர்பித்தலைத் துவங்குகிறது.

சத் தர்ஷனில் அது குளிரில் தவழ்கிறது. ஒரு பெண்ணின் சில்லிடுதலைப்போல அது தன்னில் அமிழ வேண்டி மனிதர்களை நோக்கி கரம் நீட்டுகிறது.
தன்போக்கில் வளர்ந்த மரம், செடி, புதர்களுக்கிடையே ஆனந் தன் குடில்களை நிர்மானித்திருக்கிறார்.
சிவப்புத்தரை போடப்பட்ட ஒரு பெரிய தியான மண்டபம் உங்களை அமைதியாக்கி ஒரு மூலையில் உட்கார வைக்கிறது.
உன் எதிரில் அமைதியாய் ஒடுவதைப்போல ஏமாற்றும் இச்சிறு நதியைவிட,
எதிர்பக்க மரச்செறிவில் அசைவற்ற கற்பாறையைப் போல நின்றிருக்கும் ஒரு கொம்பனைவிட,
இயற்கையில் சகல அகங்காரத்தோடும் நிமிர்ந்திருக்கும் இப்பெரும் மரத்தின் நிமித்தலைவிட,
நீ ஒன்றும் பெரிய ஆளில்லை மானிடா அப்படி ஒரு பக்கமாய் உட்காரென அது நம் தோள் அழுத்தி உட்கார வைக்கிறது.
கோவையிருந்தும், ஈரோட்டிலிருந்தும், எர்ணாகுளத்திற்கும் வந்திருந்த என் வாசகர்களுக்காக நான் கதை சொல்ல வேண்டும்.
நான் என்ன கதைசொல்லும் இயந்திரமா?
சொற்களை உதடுகள் திரும்பி அனுப்புகின்றன. இடையே உமாபிரேமன் என்ற அந்த மனுஷியை உதறிவிட்டு அக்காட்டெருமையின் துள்ளலிருந்து நான் என் கதை சொல்லலைத் துவங்கி மிக அற்பமாகத் தோற்கிறேன்.
வண்ணநிலவன் என்ற என் மனதின் மிக அருகாமைத் தோழனின் எஸ்தர், நாகம், பலாப்பழம்
ம்…ஹீம்… எதுவும் எனக்கு கைகூடவில்லை. பிரதீப்பும், உமாவும், கோமாவிலிருந்து மீளும் ஆயிரம் கண்களும் என்னை அலைகழிக்கின்றன.

என் வாசகர்களை நான் ஏமாற்றித் திருப்பி அனுப்புகிறேன்.
தன் எழுபத்திஐந்து வயதில் இதற்காகவே ஈரோட்டிலிருந்து வந்திருந்த ஜீவாவை நான் ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறேன்.

அவர் என் கையிலிருந்து எதையோ கடத்த முயல்கிறார். சொற்களால் அலைகழிக்கப்பட்ட உடல் மௌனத்தை உதறுகிறது.
தூக்கம் வராத அப்பின்னிரவு வரை எனக்கு அக்காட்டெருமையின் துள்ளலும் உமாபிரேமன் என்ற அந்த விலைபேசி விற்கப்பட்ட ஒரு சிறு பெண்ணின் பிரவாகமும் பிரதீப்பின் கண்களும் சொல்ல வலுவற்ற வண்ணநிலவன் கதைகளுக்குமாக மாறி மாறி இடம்பெயர்கிறேன். இடையே எங்கள் தங்குமிடத்தின் மையத்தில் செழித்து வளர்ந்திருந்த மூங்கில் புதர் இருட்டில் தனித்து நின்றிருந்த கொஞ்ச நேரம் இன்னும் உயிர்ப்பானது.


II

அடுத்தநாள்  அதிகாலை ஆற்றுக்குளியல். அதனூடே ஒரு அற்புதமான காலை உணவு. கயிறுக்கட்டி தொங்கவிடப்பட்ட வாழைக்குலையிலிருந்து நாங்களே பறித்து கொண்ட சுவையான சிறு பழங்கள்.
மூன்று கார்களில் ஆனைக்கட்டியிலிருந்து குட்டிபுறம் நோக்கி நாங்கள் பயணித்தோம். சிறு குளிரா, வெயிலா என வரைப்படுத்த முடியாததொரு மலைப்பயணம் அது.
“இங்கிருந்து மன்னார்காடுவரை இப்படியேதான் பவா சார், அப்புறம் தேசிய நெடுஞ்சாலை” பிரேம் பயணத்தின் முதல் வரியை இப்படி ஆரம்பிக்க,
‘தேசிய நெடுஞ்சாலை, தேசிய டோல்கேட், தேசிய கீதத்திற்கு மட்டும் எடுத்து நிற்பது எல்லாம் குமட்டுகிறது பிரேம்”
பிரேமுக்கு மெல்ல சிரிக்க மட்டுந்தான் தெரியும். 

ஆனைக்கட்டியிலிருந்து மன்னார்காடா? எனக்கு சட்டென, நாஞ்சில் நாடனின் ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. இதே பாறைதான். குண்டும், குழியும் மேடும் பள்ளமும், கட்டஞ்சாயாவும், பழம்போளியும், பரோட்டாவும் பீஃப் கறியும், மத்திமீனும் சிவப்பரிசி சோறுமாய் நீளும்பாதை.
ஆனால் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு இது எதுவும் நினைவிலில்லை. கேரள சிவப்புநிற பேருந்தும், பயணிகளின் சலசலப்பின் மீது எரிச்சலுற்று அவர்களை மலையாளக் கெட்டவார்த்தைகளில் திட்டித் தீர்க்கும் அதன் ஓட்டுநரும்தான் நாஞ்சில் நாடனின் உயிர்ப்புகள்.

எரிந்து விழும் அவன் வார்த்தைகள் பயணிகள் ஒவ்வொருவரையும் அச்சமுற வைக்கிறது. அமைதியைக் கோருகிறது. பெரும் கூச்சலோடு கிளம்பும் வண்டி சட்டென நடுரோட்டில் நிற்கிறது. இதுவரைப் பயணிகளைப் பார்த்து கத்திக் கொண்டிருந்த அந்த டிரைவர் தன் இருக்கையிலிருந்து வெளியே தலை நீட்டி யாரிடமோ,
“பெட்டெந்நு போய்க்கோ மகளே”   “பெட்டெந்நு போய்க்கோ மகளே”
இத்தனைக் கனிவானதொரு குரலும் இந்த ஓட்டுநருக்கு தெரியுமாவென பயணிகள் ஆளாளாளுக்குத் தலைத் திருப்பிப் பார்க்கிறார்கள்.

அளவுக்கு மீறி இரையுண்டு, சாலையை மெல்லக்கடக்கும் ஒரு மலைப்பாம்பு.
இத்தனை கனிவான, பொறுப்பான, பாதுகாப்பான ஒரு தகப்பன் இருக்கையில் அதற்கென்ன? இன்னும் மெல்ல நகரலாம்.
அப்பாதையெங்கும் எனக்கு அந்த பேருந்து ஓட்டுநரின் குரலேக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

எத்தனை யோசித்தும் ஆண்களுடனான பயணங்கள் வெறுமை நிறைந்தவைதான். அடையும் தூரத்தை கணக்கிடவைப்பவை. பெண்கள் தான் பயணத்தை சுவாரஸ்யமாக்குகிறார்கள். சொற்களாலும், கண்களாலும் உயிர்ப்பூட்டுகிறார்கள்.
எங்கள் பயணம் உயிர்ப்புள்ளவை.    
வழியெங்கும் தங்களுக்கான பூப்பூத்த காலம் ஒன்று இருந்ததை எல்லோருமே நினைவுபடுத்திக் கொண்டோம்.
மன்னார்காடு தேசிய நெடுஞ்சாலைக்கு முன்பே  ஓர் ஊரில் பாலக்காடு மாவட்ட மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மாவட்ட மாநாடு மிகுந்த கொண்டாட்டத்தோடு நடந்து கொண்டிருந்தது. செம்பதாகைகளும், உற்சாகமும், பெருங்கரை வைத்த புது வேட்டிச் சட்டையில் சகாக்களின் நடமாட்டம் யாவரையும் கவனிக்க வைக்கும் கோலாகலம்.

நாங்கள் டீ குடிக்கவென பொய் சொல்லி வண்டியை நிறுத்தினோம். நான் ஆர்வ மேலிட்டால் அரங்கத்தினுள் நுழையப் போனேன். தோழர்கள் தடுத்து நிறுத்த,
“உள்ளே மாவட்டச் செயலாளரின் செயலறிக்கை வாசிக்கப்படுகிறது. இது கண்டிப்பாக உறுப்பினருக்கு மட்டும் தான் ”
நான் கட்சியின் நடைமுறைகள் அறிந்தவன் என்பதால் திரும்பி நடந்தேன்.

தோழர் பினராயி விஜயன் சற்று முன் தான் மாநாட்டை துவங்கிவைத்துவிட்டு இங்கிருந்து போனார்.
“இப்போது எங்கிருப்பார்?”
“பக்கத்து விருந்தினர் அறையில்”
நான் என் நண்பரும், கேரள சாகித்ய அகடாமியின் செயலருமான தோழர். மோகனனைத் தொலைபேசியில் அழைத்து
“உங்கள் முதல்வரைப் பார்த்துப் பேச வேண்டும்” என்றேன். மார்க்சிய எளிமையும், படைப்பாளியின் உரிமையும் முதல்வர் என்பவரை இரண்டாம்பட்சமாக்கி, எங்கள் தோழர் என்பதை முன்னிலைப்படுத்தியது.
பதிலுக்குத் தாமதமானதால் எங்கள் பயணம் பகல் இரண்டு மணிக்கு பாரதப்புழயின் கரையோர நஜீப் குட்டிபுறத்தின் வீட்டு மாமரத்தில் நிறைந்தது.

நஸ்ரின்…
நஜீபின் இளைய மகள், இருமாதங்களுக்கு முன் ஒரு மதிய உணவின்போது என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, தழிழும் மலையாளமும் கலந்ததொரு மொழியில்,
“பவா செறியச்சா, நான் நஸ்ரின்,
அப்பாவோட கடந்த பத்துவருடமாக பயணம் போற ஒரு ட்ராவலர் இருக்கார். பேரு அயாஸ்
அப்பா  அவனைப் பலமுறை வீட்டிற்குக் கூட்டிவந்திருக்கிறார். எனக்கு பல வகையிலும் அவனைப் பிடித்திருந்தது, அப்பா சொன்னார், இவன் உனக்கு நல்ல ஸ்நேகிதனுமாயும் கணவனுமாயும் இருப்பான் என நம்புகிறேன் நஷ்ரின் என்றார்.
நானும் அதை வழிமொழிகிறேன். இப்போது அவர்கள் வீட்டிலிருந்து என்னை பெண்கேட்டு வந்திருக்கிறார்கள். ஒப்புக் கொடுத்தால், அடுத்து சம்மத சாப்பாடு,
நான் என் பவா சித்தப்பாவின் அனுமதியைக் கேட்டே இப்போது உங்களை அழைத்தேன்.
நான் என் உணவு தட்டின் முன் தேம்பியழுதேன்.
இந்த உறவை சிதைப்பதற்காக ஒரு கூட்டம் தினம் தினம் மனிதத்தின் மீது கல்லெறிகிறது?
நான் என் மகளை தூரத்திலிருந்து உச்சி முகர்ந்தேன்.
இன்னும் மூன்று மணி நேரத்தில் அவளுக்குத் திருமணம்.
அது திருமணமல்ல, திருவிழா, ஒரு சமுகத்தின் எல்லா தரப்பு மனிதர்களும் கூடியிருப்பது திருவிழாதானே! எந்த ஆடம்பரமும் அல்ல. மூவாயிரத்துக்கும் அதிகமான மானுடத்திரள்.
மேடை எத்தனை அழகாய் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறது நஜீப்?
அய்யோ பாரதி அது எங்கள் அலங்கரிப்பல்ல. நாளைக்கு இம் மண்டபத்தில் நடக்கவிருக்கும் ஒருவரின் கல்யாணத்திற்கான அலங்கரிப்பு. நாம் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம்.
மணமகளே வரவேற்பில் நின்று எல்லோரையும் வரவேற்கிறாள்.
எந்தச் சம்பிரதாயங்களுமின்றி ஆறு மணிக்கு மூவாயிரம் பேரில் அவருக்கு முக்கியமான முப்பது பேர் மேடைக்கு அழைக்கப்பட்டு அமர்த்தப்படுகிறார்கள். அந்த முப்பது பேரில் பவா சித்தப்பாவும் உண்டு தானே!
அதற்கு முன் ஆட்டிசத்தால்  சிதைவடைந்த ஒரு பெண் சக்கர நாற்காலியில் மேடையில் அமர்த்தப்பட்டு அவள் எழுதிய ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு வெளியிடப்படுகிறது.
மத்தியப் பிரதேசத்தின் சமூகப் போராளி தோழர். தயாபாய் அதன் முதல் பிரதியை வெளியிடுகிறார்.
திருமண அரங்கம் அமைதி காக்கிறது.
நாங்கள் அது வரை சாப்பிட்டிராத உயர்ந்த அசைவ விருந்து அத்தனை பேருக்கும் பகிர்தளிக்கப்படுகிறது.
நஜீப் என்னிடம் சொல்கிறார்.

என்னைப் பொறுத்தவரை திருமணக் கூடுகை என்பது ஒரு நல்ல உணவை முன் வைத்தே. சிறுவயதில் நம்மில் பலருக்கும் கிட்டாதது. இதற்கு எவ்வளவு செலவழிக்கவும் நான் எப்போதும் சித்தமுள்ளவனாயிருப்பேன்.
தற்போது கேரளா உணவுத்துறை அமைச்சர் ஜலீல், நஜீபின் ஊர்க்காரனும், வகுப்புத் தோழனும், மார்ச்சிய சிந்தனையாளனுமானவன்.
கட்சி உறுப்பினராக இல்லாதபோதும் கேரளா இடது சாரி அரசு அவருக்கு மந்திரி சபையில் இடம் தந்து கௌரவிக்கிறது.
ஜலீல் தன் மனைவி, மகள்களோடு வந்திருந்து அந்த மூன்று மணி நேரமும்  அங்குமிங்கும் அலைந்து சக மனிதர்களின் கைப்பற்றி கொண்டிருந்தது தோழமையின் எளிய அடையாளம்.
அத்திருமண நிகழ்வுகள் நிறையும் வரை நஜீப் என் கைப்பிடித்ததை விடவில்லை என்பதை வீடியோ பதிவு செய்த நண்பன் வெயில் எனக்கு காட்டியபோது நான் சக மனித அன்பில் பேச்சற்றுப் போனேன்.
அடுத்த நாள் காலை எங்களைக் காபி நிரப்பப்பட்ட குவளைகளோடு எழுப்பியதில் ஒருவர் மணப்பெண் நஸ்ரின்.
நேற்றிவு திருமணம் முடிந்த பெண் என்பதற்கான ஒரு சிறு அடையாளமும் அவள் உடம்பில் இல்லை. பலருக்கும் அவள்தானா என்ற சந்தேகமும் கூட.
அவள் எனக்குக் காபி தருகையில், “நேற்று இரவு போட்டிருந்தது திருமணத்திற்கான புது உடை  சித்தப்பா அவ்வளவுதான், நான் இவ்வீட்டின் அதே நஜீராதான்” என்கிறாள்.
வாழ்வை எத்தனை இயல்பாகவும் எளிமையாகவும் எதிர்கொள்கிறது இக்குடும்பம்!

சில உள்ளுர் நண்பர்களின் வீடுகளுக்கு நாங்கள் அழைத்துப் போகப்பட்டோம். ஐநூறு மீட்டருக்கு  செடிகளும் பூக்களுமான ஒரு பாறை. குளிர்ச்சியை அருந்தி முடித்து நிமிர்ந்தால் ஒரு சிறு வீடு. முற்றத்தில் மங்கிக் குல்லா போட்டு நாற்பது வயதில் ஒரு மனிதன் ஈசி சேரில் சாய்ந்தமர்ந்து “Marxiam Always right” என்ற புத்தகத்தை ஆழ்ந்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை ஓரத்தில் மடித்துவிட்டு எங்கள் ஒவ்வொருவரையும் சேர்த்து அணைத்துக் கொள்கிறார்.
எங்கள் அறிமுகம் உரையாடலாகத் தொடர்கிறது.
விடைபெற்று திரும்பும் போது நஜீப் சொல்கிறார்.
“பவாண்ணா , இவர் இன்னும் சில நாட்களே உயிரோடிருப்பார்.  கேன்சர்”
நான் சட்டென திருப்பிப் பார்க்கிறேன்
விட்டப் பக்கத்திலிருந்து மார்க்சியத்தைத் தொடர்கிறார் அவர்.
கொள்கை சார்ந்த மனிதனின் வாழ்வு மரணத்தின் சமீபத்திலும் அர்த்தப்படுகிறதுதானே!
இப்போது குட்டிப்புறத்தில் மிகப்பெரிய அளவில் கட்டப்பட்டு கொண்டிருக்கிற ஒரு மருத்துவமனையின் முன் நிற்கிறோம்.
அதைக் கட்டியெழுப்பும் தோழர்கள் ஒவ்வொருவரும் அதன் நோக்கம், பரப்பளவு, அறைகள், வசதிகள் என அடுக்குகிறார்கள். எங்களுக்கு முன் அவ்விடத்தில் வந்து நின்று  அதன் வரைபடத்தை எங்கள்  முன் நீட்டி விளக்கம் தருகிறார், அந்த மார்க்சியம் ஆல்வேஸ் ரைட் தோழர்.
எத்தனை சமூக அக்கறையோடும், மனித பேரன்போடும் இவர்கள் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

விடைபெறும் கை குலுக்கலின்போது நஜீப்பிடம் கேட்டேன்.
 “சரி நஜீப் மாப்பிள்ளை எங்கே?”
“திருமணம் முடிந்து அவன் நேற்றிரவே கோழிகோட்டிற்கு பஸ் ஏறிவிட்டான்”
“ஏன் நஜீப்?”
“அவனும் வீட்டிற்கு வரவா என ஆர்வத்தோடு கேட்டான்”
நான் நஜீப்பின் குறும்பான புன்னகையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
“வரலாம், ஆனா நீ இக்குளிரில் வெளியில் மாமரத்தடியில்தான் படுக்க முடியும்.”
“ஏன் நஜீப்?”
“என் தமிழ்நாட்டு நண்பர்கள் பதினைந்து பேர் வந்திருக்கிறார்கள். எல்லா அறைகளையும் அவர்களுக்குத் தந்தாகிவிட்டது.”
“குளிருக்கு பயந்து பையன் கோழிக்கோட்டிற்கு பஸ் ஏறிவிட்டான் பவாண்ணா”