Thursday, May 7, 2015

செய்திகளின் நாற்றம்


மொழிபெயர்ப்பு : கே.வி.ஷைலஜா

சதை அழுகுவது போலொரு நாற்றமது. அன்னா சந்தோஷ் பால் அவளுடைய இருபத்தியாறு வருட சுவாசப் பழக்கமுள்ள மூக்கை நுட்பமாக்கி மணம் பிடித்தாள். யாராயிருக்கும் இது? நாற்றம் மிக தூரத்திலிருந்து வந்தது. அதனால் வீட்டிற்குள்ளிருந்து இல்லை என நிச்சயித்துக் கொண்டாள். ஒருவேளை நீண்டநாள் படுக்கையில் கிடந்து படுக்கைப் புண் வந்த ஒரு நோயாளியிடமிருந்தா? இல்லை ஏதாவது மயானம் காக்கும் வெட்டியானிடமிருந்தா.....?

மேலே சொன்ன மூன்றுபேரில் ஒருவரிடம் இருந்து தான் இந்நாற்றம் வர வேண்டுமெனப் பத்திரிகையின் கடைசி பத்தியில் புதிய செய்திக்காக இடம் ஒதுக்கும் அவசரத்திலும் அன்னா தீர்மானித்தான். புதிய செய்திக்கு, செய்தி கொண்டு வருபவன் செக்யூரிட்டியின் பல கேள்விகளுக்கும்  பதில் சொல்லிவிட்டு பாஸ் வாங்கி கொண்டு படி ஏறி வரப்போகிற நிதானத்தின்மீது எரிச்சலுற்று பொறுமையின்றி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அவன் மாடி ஏறிவந்தவுடன் வழக்கம்போல நிமிர்ந்து பார்க்காமல் நாற்காலியைக் காட்டி உட்காரச் சொல்ல வேண்டுமென அன்னா தீர்மானித்தாள். அதே நேரம் அவனறியாமல், இடது கண்ணால் ஓரப்பார்வை பார்த்தால் அவனுடைய முகத்தின் ஆச்சரியத்தைக் கணித்து விட முடியும். முகத்தை நிமிர்த்தாமல், அரவம் கேட்காமல் என் வரவை நீங்கள் எப்படி உணர்ந்தீர்கள் என்று அவன் ஆச்சரியப்படக்கூடும். அன்னா அதைப் பொருட்படுத்தியதாகவே காட்டிக் கொள்ள போவதில்லை. ஏனென்றால் சந்தோஷின் முகத்தில் இப்படியான ஆச்சரியத்தைப் பார்த்துப் பார்த்து பழக்கமாகிவிட்டது.

அது ஒரு காலம். அப்போதெல்லாம் மூன்று மணிக்கு முன்பே அன்னா மூன்றாவது பதிப்பினை அவசரப்பட்டு முடித்து விடுவாள். எடிட்டரின் இரவு நேரப்பணி முடிந்து செய்தி அறையின் கடைசியிலிருந்து பார்க் அவென்யூ ஷேவிங் லோஷனின் சீரான மணம் வரும். கூடவே தூக்கக் கலக்கமுள்ள கண்களைக் கசக்கியவாறே சந்தோசும் சத்தமில்லாமல் வருவான். கம்ப்யூட்டர் ஸ்கிரீனிலிருந்து தலையைத் திருப்பாமலும் முகத்தை நிமிர்த்தாமலும் அனிச்சையாய் அன்னா சொல்வாள், ‘‘ஃப்ளாஸ்கில் காஃபி இருக்கு.’’

திருமணமான ஆரம்பநாட்களில் அது சந்தோசுக்கு பெரிய ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ‘தலையைத் திருப்பாமல் நீ எப்படி என்னுடைய வருகையைத் தெரிந்து கொள்கிறாய் என்று கேட்பான். அப்போதெல்லாம் தலையைத் திருப்பி மிகுந்த ப்ரியத்துடனும், பெருமிதத்துடனும் அன்னா சொல்வதுண்டு.

‘‘தட்ஸ் நோஸ் ஃபார் நியூஸ்...’’

அன்னா தன்னையறியாமல் தன் மூக்கைத் தடவிப் பார்த்தாள். அப்போதும் அதே நாற்றம் திரும்பி வந்தது. செக்யூரிட்டி கேபின்வரை இப்போது அந்த நாற்றம் பரவியிருக்குமென அன்னா யூகித்தாள். ஆனால் அதற்காகத் தலையை நிமிர்த்தவோ பரபரத்த எதிர்பார்ப்போ இன்றி பதற்றமற்றிருந்தாள். தன் நாற்பத்தெட்டு வயது அனுபவத்தில் இப்படி வருகிற செய்திகளின் நாற்றம் எங்கும் தங்கிவிடப் போவதில்லையெனவும், எப்படியும் தன்னை வந்தடையும் எனவும் அவள் அறிந்திருந்தாள். இதழை முடிப்பதற்கான இறுதி நேரம் சமீபித்திருந்தது. பத்திரிகை ஆசிரியருக்கு இந்நேரமே ‘‘டெட்லைன்’’ என்ற கடைசி நிமிடம்.

‘‘எனக்கு ஒரு டெட் லைன் சொல்லு.’’ முன்பெல்லாம் வெளியில்  போகும் சந்தோஷ் தான் எவ்வளவு நேரம் கழித்து வரலாம் என்பதை இப்படிக் கேட்பான். டெட் லைன் இல்லாமல் எந்த வாழ்க்கை, எந்த நிகழ்வு பூர்த்தியாகிறது? சன்னி பிறந்தபிறகு குளிக்கவோ, சாப்பிடவோ நிமிட நேரத்தைச் செலவிடும்போதும் கேட்பான். ‘‘என்னுடைய டெட் லைன் என்ன?’’

அன்னாவுக்குச் சீக்கிரமாக தன் வேலையை முடிக்கத் தோன்றினாலும் சமீபமாக அவளுடைய பணி எப்போதும் தாமதமாகிறது. இன்றுகூடச் சொல்லிக் கொள்வதுபோல மாற்றங்கள் ஏதும் நான்காம் கட்டப் பத்திரிக்கையாளரின் பக்கத்தில் இல்லை. முதல் கட்டத்தின் தொடுபுழா இருளான் குந்நேல் சூர்யகுமாரை (22) மாற்றி, பதிலாக அந்த இடத்தில் கொச்சி, துருளையில் வெட்டிக் குழியில் சத்தியவான் (88) பிரதிஷ்டை செய்து, புராண இலக்கியவாதி பரவூர் எஸ். சங்கரதாசின் லேட் செய்தியை மாற்றி பதிலாக ‘அபிநவ எப்பிஸ் கோப்பனின்  மூத்த சகோதரன் என்று பெரிய எழுத்துகளில் போட்டு இருளோமட்டம் தேவஸ்ய (74) என்பது போன்ற சின்னச் சின்ன மாற்றங்கள் மட்டும்தான் இருந்தது. அதெல்லாம் இரண்டாம் பதிப்பின் பக்கம் முடிக்கும் முன்பே அவள் முடித்திருந்தாள்.

பிறகு பக்கத்தை லேசர் பிரிண்ட் எடுத்துத் திருத்தம் செய்தால் என்ன என்று நினைத்தபோதுதான் அந்தப் பெண் ‘இறந்த நிலையிலும் தொல்லை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். 

காஞரமட்டம் பஞ்சார குந்நேல் பவுல் என்பவரின் கீழே தான் அந்த செய்தி. மூன்றாம் பத்தியில் ஐந்தாவதாக காஞரமட்டம் பஞ்சார குந்நேல் பவுல் (98) இறந்துவிட்டார். சவஅடக்கம் இன்று மதியம் 2.00 மணிக்கு காஞரமட்டம் புத்தன் பள்ளியில் நடக்கும்.

உப்புக்குழியில் தெக்கேடத்து வீட்டில், காலம் சென்ற மரியா என்றொரு மனைவியும், பிள்ளைகள்: காலம் சென்ற மாத்யூ, லீலாம்மா, அன்னம்மா, மருமகள்கள்: காலம்சென்ற சோசா (முன்னாள் மாவட்ட செஷன்ஸ் ஜட்ஜ்) அலெக்சாண்டர், (தலைமை பொறியாளர் பி.டபிள்யூ.டி) நெப்போலியன்,  (முன்னாள் டி.சி.சி. பொதுச் செயலாளர்) என்ற செய்திக்கு மேல் இரண்டரை செ.மீட்டர் அகலமும் இரண்டரை செ.மீட்டர் நீளமுள்ள கட்டத்திற்கான இடம் விட்டு அதில் ஆணி அடித்து பவுலோவை அமர்த்தினாள். ஒன்றாம் இரண்டாம் எடிஷன்களில் பவுலோ சரியாகப் பொருந்தினார் (கடைசி நாட்களில் அதீதமான சர்க்கரை வியாதியாயிருந்தது அவருக்கு. தொடும் இடமெல்லாம் புண்ணாகி, புண்ணாகும் இடமெல்லாம் சீழ் வைத்து, முகத்துக்கு நேராக கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டும் ஹோம் நர்சுகளின் கவனிப்பில் வருடங்களை கடத்தியிருந்தார் அவர்) நிமிடங்களின் இடைவெளியில்  அன்னா கவனிக்கத் தவறியபோது ஆணிகளை ஆட்டி பெயர்த்து பவுலோ வெளியேறினார். வேறு வழி இல்லாமல் அந்த இடத்தில் ‘இறந்த நிலையில் பிட்டை ஏற்றிப் படுக்க வைத்தாள்.

கடிகாரத்தைப் பார்க்காமலே டெட்லைன் நெருங்கி விட்டதென்று அன்னாவுக்குத் தெரிந்தது. வேலைக்குச் சேர்ந்து ஏழெட்டு வருடங்கள் கழிந்த பிறகும் அன்னா நேரம் பார்க்காமல் வேலை செய்யப் பழகிக் கொண்டாள். டெட் லைன் என்ற கடைசி நேரம் ஒரு பழக்கமாகிவிட்டிருந்தது. அந்த நேரத்தில் பக்கம் முடியவில்லையானால் படபடப்பு கூடும். சாகக் கிடக்கும் போது ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கிடைக்காத படபடப்பு அது.

அன்னாவுக்குத் தாகமாயிருந்தது. முன்பெல்லாம் சந்தோஷ் இந்த நேரத்தில் காபி ஊற்றித்தருவான் என்பதை நினைக்கவே கூடாதென்று தீர்மானித்தி ருந்தாலும் அதை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. செய்தி கொண்டு வருபவர்கள் உட்காரும் நாற்காலிகளில் ஒன்றை இழுத்துபோட்டு  உட்கார்ந்து சந்தோஷ் காபி ஊற்றித் தருவான். ஒரு கையை கீ போர்டில் வைத்தபடியே மறுகையால் வாங்கி மெதுவாக காபியை உறிஞ்சிக் குடித்தபடியே மூன்றாவது எடிஷனை முடிக்க வேண்டிய மூன்று மணிக்கும் நான்காம் எடிஷனை முடிக்க வேண்டிய நான்கு மணிக்கும் இடையில் வீட்டுச் செலவுகளைப் பற்றியும், வீடுகட்டும் கடன் குறித்தும், சன்னியின் படிப்பு குறித்தும், சாதாரணமான பல லௌகீக விஷயங்களை அவர்கள் பேசுவார்கள். அன்னா பேசிக்கொண்டே திருத்தங்களைச் செய்வாள். பக்கங்களின் லேசர் பிரிண்ட்களை ஒட்டிப்பார்த்த சந்தோஷ் தவறுகளைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்வான்.

வி.எம். மான்ஸிலில் வீரான்கோயா என்பவரின் செய்தியை அஞ்சலிப் பக்கத்தின் மேல்மூலையில் சரிசெய்யும்போது அன்னா கேட்பாள். ‘‘காலையில இட்லிக்கு  அரிசியும், உளுந்தும் ஊறப்போட மறந்துட்டோமே. ப்ரட் மட்டும் போதுமா?’‘

காலம்சென்ற  ஈரேழ மானிடும்குழியில் லட்சுமிகுட்டி (90) யின் ஈமக்கிரியை இன்று என்ற வாசிப்பினிடையில் சந்தோஷ் சொல்வான், ‘‘இப்போதுதான் ஞாபகம் வருகிறது. அம்மச்சியின் தைலம் தீர்ந்துபோச்சு. நாளைக்கு ஞாபகப்படுத்து.’’

பிழைதிருத்தம் செய்துகொண்டிருந்த நேரத்தில், ‘நகராட்சி சுகாதாரச் செயலாளர் இறந்த நிலையில் என்ற தலைப்புச் செய்தியை அடிக்கும்போது சந்தோஷ் சிலநேரம் மெயின் டெஸ்க்கில் அன்று கேட்ட நகைச்சுவையைப் பகிர்ந்து கொள்வான். சிரிப்பை அடக்க முடியாத அன்னாவின் கை வழுக்கி கமிட்டி செயலாளரின் பிள்ளைகளின் அடைப்புக்குறிக்குள் தவறி ஓடிவிடும்.

நான்கு மணிக்கு அன்னா கடைசி பதிப்பையும் முடித்து, அச்சில் ஏற்றுவதற்கான கடைசிச் செய்தியைக் கொடுத்துவிட்டு வரும்போது சந்தோஷ் கீழே வந்து குளிர்ந்து உறைந்திருக்கும் பைக்கை மிதித்து ஸ்டார்ட் செய்து நிறுத்தியிருப்பான். நடுங்கும் குளிரும், மழைக்காலமுமாக இருந்தால் சுளீரென முகத்தில் அடிக்கும் அதிகாலை மழையையும் ஏற்று வண்டி வீட்டிற்குச் சீறிப்பாயும். நடுநடுங்கியபடி உள்ளே வந்தால் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் சன்னியின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, ‘‘பாவம், பத்திரிகையாளர் தம்பதிகள் குடும்பம் நடத்தும் கஷ்டம் பற்றி அவனுக்கு என்ன தெரியும்?’’ என்று ஏதாவது சிரிக்கமுடியாதபடி ஜோக் அடித்து சந்தோஷ் படுக்கையில் விழுந்து விடுவான். சன்னிக்கு மறுநாள் பள்ளிக்கூடமாக இருந்தால் ஆறுமணிக்குச் சமையலறைக்குப் போகக் கடிகாரத்தில் அலாரம் வைத்துவிட்டு அன்னா கட்டிலில் சந்தோசின் பக்கத்தில் நெருங்கிப் படுத்துக்கொள்வாள். சந்தோசின் உடலிலிருந்து அப்போது மூன்றாம் எடிஷனின் புரூஃப் காப்பியின் மணத்தை அவளால் நுகர முடியும்... சூடான செய்திகளின் மணம்.

அன்னா ஸ்கிரீனின் பக்கங்களைப் பார்த்தாள். ‘பெண் இறந்த நிலையில் அப்போதும் பழைய இடத்திலேயே இருந்தது. காஞரமட்டத்தின் பஞ்சாரக்குந்நேல் பவுலோஸ், பொன்குன்றம் நவஜீவன் ஆண்ட்ரூ லூக்காஸின் மகன் எபி லூக்கா (2 1ஞி2) இன்ச் மேலே ஏறி நின்றிருந்தது. அன்னா சற்று கோபத்துடன் கம்ப்யூட்டரின் மவுஸôல் பவுலோஸின் படத்தின் காதைத் திருகினாள். பிறகு அவரை கீழே இழுத்த இழுபறியில் கொஞ்சம் இடம் மாறிப்போன எபிக்குட்டனை அவனுடைய செய்திக்கு நேராக நிறுத்தினாள்.

எங்கிட்டயா விளையாட்டு? அன்னா பவுலோவை புன்னகையோடு பார்த்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் இதுபோல எத்தனை பெரியவர்கள்? எத்தனை பெண்கள்? எத்தனை குழந்தைகள்? சட்டென இருபத்தியாறு வருட சர்வீஸின் இடையில், தான் எத்தனை மாறிப்போயிருக்கிறோம் என்று ஆச்சரியத்தோடு யோசித்துப் பார்த்தாள்.

ஜர்னலிசத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற மூன்றாம்நாள், ‘அன்னாவிடம் எங்களுக்கு நிறைய எதிர்பார்ப்பு உண்டு. அதனால் நம் பத்திரிகையின் மிகவும் முக்கியமான பக்கங்களின் பொறுப்பினை ஏற்க வேண்டும், எங்களுடைய எதிர்பார்ப்பை அன்னா நூறு சதவீதம் நிறைவேற்றுவீர்கள் என நம்புகிறோம்’ என்று எழுதப்பட்ட கடிதத்தைப் படித்தபோது முழுவதுமாய் நொறுங்கிப் போனாள் அன்னா.

‘‘என்னால முடியல’’அன்றைக்கு வெறும் காதலனாக மட்டுமிருந்த சந்தோசுக்கு முன்னால் தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள்.

‘‘அஞ்சலிச் செய்திகளின் பக்கத்தை நினைத்தால் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது. கனவெல்லாம் அதே வருமே.’’

‘‘இப்படி நம்பிக்கை இல்லாம பேசாதே அன்னா... திறமை உள்ள ஒரு ஜர்னலிஸ்ட் அஞ்சலிச் செய்தி போடுவதிலும் தன் தனித்துவத்தைக் காண்பிக்கலாம்.’’

பத்து வருடங்களாக அஞ்சலிச்செய்திப் பக்கத்தைப் பூர்த்திசெய்திருந்த அரவிந்தாக்ஷன் நாயர் இந்த மாதத்தோடு பணி ஓய்வு பெற்றுப் போகிறார்.

‘‘இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையே இல்லை...’’ அன்னாவின் கண்ணீர் பார்த்து பரிதாபத்துடன் நாயர் சொன்னார்.

‘‘பைபிளில் படிக்கலையா? மரிக்கும் பொழுது அவன் யாதொன்றும் கொண்டு போவதில்லை. அவனுடைய பெருமைகள் எதுவும் அவன் பின்னால் போவதுமில்லை.’’

அவர் போனபிறகும் அன்னா மனவேதனையுடன்தான் இருந்தாள். ஆனால் தன்னிச்சையாக மேசையின் மேலிருந்த கோப்புகளைக் கையிலெடுத்திருந்தாள். ராணுவ உடையில் மெடல்கள் குத்தியிருக்கும் கலர் போட்டோ கையில் அகப்பட்டது. அதனுடன், கர்னல் (ஓய்வு) ஆர்.பி.பி. நம்பியார் என்று பொன்எழுத்துகளில் அச்சடிக்கப்பட்ட லெட்டர் பேடிலிருந்த எழுத்துகளை அன்னா படித்தாள்.

‘‘விஜயபுரம்: கர்னல் (ஓய்வு) ஆர்.பி.பி. நம்பியார் (87) மறைந்து போனார். ஜனாதிபதியின் உயரிய சேவைக்கான பதக்கமும் வாங்கியிருக்கிறார். அவருடைய இறுதிச்சடங்கு...’’

அன்னா நடுங்கினாள். ஆனாலும் அன்றைய தெளிவின் தாக்கம் தாங்கமுடியாததாக இருந்தது. பிறகு நகரத்தின் புகழ் பெற்ற பழைய பேப்பர் வியாபாரியின் மரணச் செய்தியை பழைய தாளின் பின்னால் எழுதி வந்த போதும், மருத்துவரின் மரணசெய்தியை அவர் கடைசியாக ஆப்பரேஷன் செய்த நோயாளியே கொண்டு வந்தபோதும் அன்னா அந்த உணர்வினை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்தாள். எத்தனையோ விதமான மரணங்களை அன்னா எதிர்பாராத மனநிலையோடு எதிர்கொண்டிருக்கிறாள்.

காதலிக்கப்பட்டும், காதலிக்கப்படாமலும், வெறுக்கப் பட்டும், புறந்தள்ளப்பட்டும், உதாசீனப் படுத்தப்பட்டும், குற்றவுணர்ச்சியோடும், விரக்தியோடும்... அன்னாவுக்கு தன்மேல் கழிவிரக்கம் தோன்றியது.

போனவர்களை விடவும் அதிகமாக இருப்பவர்களுக்கு என்ன சொல்ல இருக்கிறது?

ஜன்னலிலிருந்து வழக்கமான மூன்றுமணி சில் காற்று உள்ளே நுழைந்தது. அவளுக்கு எப்போதுமில்லாமல் இன்று தூக்கம் வந்தது. காற்றில் முகத்திற்குப் பறந்து வந்த நரைத்த முடிகளை ஒதுக்கி முகத்தை அழுத்தித் துடைத்துச் சுற்றிலும் பார்த்தாள். அறை நிசப்தமாக இருந்தது. வெள்ளைச் சாயம் அடித்த வளைந்த மேசைகள் சிலுவைகள் நடாத கல்லறைகளை ஞாபகப்படுத்தியது.

முன்பெல்லாம் மூன்று மணிக்கெல்லாம் மூன்றாம் கட்டம் முடித்து நாலாம் கட்டத்திற்கான திருத்தங்களைச் செய்து மேலே மூலையில் இரண்டரை சென்டிமீட்டர் நீளமும் இரண்டரை சென்டிமீட்டர் அகலமுள்ள படத்திற்கும், மூன்றரை சென்டிமீட்டர் செய்திக்குமான இடத்தை ஒதுக்கி வைத்து, அன்னா சீக்கிரமே வேலையிலிருந்து விடுபட்டவள்தான். அந்த இடம் எதிர்பார்ப்புக்குட்பட்டது. எப்போதும் எங்கேயும் ஒரு செய்தி கிடைக்கும். காத்திருக்கும் ஏதோ ஒரு மரணத்தை விடவும் முக்கியமானதொரு செய்தி வாழ்க்கையில் இல்லை.

‘‘கல்லறை கட்டியாச்சா?’’ பக்கத்தின் மேல்மூலையில் இடம்விட்டு அன்னா  ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளும்போது சந்தோஷ் கேட்பான். ‘‘இனி வரும் ஆள் அதில் அடங்கி நிற்பாரோ என்னவோ?’’

‘‘மூன்றரை சென்டிமீட்டர் நீளத்திற்கும் இரண்டரை சென்டிமீட்டர் ஸ்டாம்ப் சைஸிலும் அடங்காத யார் இருக்கிறார்கள் இந்த உலகத்தில்.’’ அன்னா நுகர ஆரம்பித்திருந்தாள், ‘‘எனக்கு ஏதோ ச.த.ஐ மரண வாசனை அடிக்கிறது.’’

‘‘அவள் மரணத்திற்காகக் காத்திருந்தாள்’’சந்தோஷ் அப்போது அன்னாவைப் பரிகசித்து பைபிள் வரிகளை உச்சரிப்பான், ‘‘காத்திருந்தாலும் அது வரவில்லையே...’’

ஆனால் அன்றைக்கு அதிக தாமதமில்லாமல் நிறைய ச.த.ஐ பிள்ளைகளைப் பெற்ற  அம்மாவின் மரணச் செய்தி வந்தபோது சந்தோஷ் ஆச்சரியப்பட்டான்.

‘‘உனக்கு எப்படித் தெரிந்தது?’’

‘‘தட்ஸ் நோஸ் ஃபார் நியூஸ்’’ -அன்னா சிரித்தாள்.

‘‘அஞ்சலிச்செய்தி எடிட்டருக்கு நோஸ் ஃபார் நியூஸ் இருக்காதா பின்ன.’’ மேலும் பரிகசித்தான்.

அந்த நாளை அன்னா மறக்கவில்லை. அதுதான் கடைசிநாளாக வாய்த்தது. பிறகெப்போதும்  மூன்றாம் கட்ட பதிப்பினை முடித்து சந்தோசுடன் வம்பு பேசிக் கொண்டிருக்க முடிந்ததில்லை. வேலை நேரம் முடிந்து மனைவியோடு வம்படித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று காரணம் காட்டி அவனை டில்லிக்கு மறுநாளே மாற்றியிருந்தார்கள்.

‘‘என்ன வாழ்க்கை?’’ சந்தோஷ் பெட்டியை அடுக்கி முடித்திருந்தபோது அன்னா மூக்கைச் சிந்தினாள். ‘‘என்னால முடியல சந்தோஷ்’’.

‘‘அப்படி சொன்னால் எப்படி?’’ சந்தோஷ் ஆறுதல்படுத்தினான்.

‘‘பொதுமாறுதல் சமயத்தில் நாம கேட்டுக்கலாம். சன்னிக்கு அட்மிஷன் போட வேண்டியது மட்டும்தான் அப்ப பிரச்சனையாக இருக்கும். அதை நாம சமாளிச்சுக்கலாம்.’’

அன்னா கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள். தொடர்ந்த நாட்களில் அப்பாவைப் பார்க்காமல் சன்னி அழுதபோது, அன்னா டெல்லியில் அவனை சேர்க்கப் போகும் பள்ளிக்கூடத்தைப் பற்றி பேசினாள். அவர்கள் வசிக்கப்போகும் வீடு பற்றியும், தங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் அற்புத அனுபவங்களைப் பற்றியும் பேசினாள்.

அன்னாவுக்குச் சட்டென டெட்லைனின் ஞாபகம் மீண்டும் வந்தது. இவ்வளவு நேரமாகியும் செய்தி வரவில்லையே என்று அவள் சங்கடப்பட்டாள்.

செய்தி இல்லாதிருந்தால் பக்கத்தை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குப் போய் சன்னி, கல்லூரிக்கு அணிந்து கொண்டுபோக வேண்டிய ஆடைகளுக்கு இஸ்திரி போட்டிருக்கலாம். ஆனால் கீழேயிருந்து செய்தியின் மணம் வந்ததிலிருந்து அவள் நிம்மதியற்றிருந்தாள்.   

‘‘ஓ.. அஞ்சலி செய்தி எடிட்டருக்கு என்ன நோஸ் ஃபார் நியூஸ்?’’

சட்டென அன்னாவுக்கு சந்தோசின் குரல் கேட்பது போலிருந்தது.

சவப்பெட்டியின் மூடியில் தளர்ந்த ஆணிபோல அன்னாவின் இதயம் தடதடவென ஓசை எழுப்பியது.

டெல்லியில் 5 வருடத்திற்கு பிறகு சந்தோஷ் வேறொரு பத்திரிகைக்கு மாறப் போகிறான் என்று கேள்விப்பட்ட போதுதான் இப்படி தோன்றியது. வருகையும், தொலைபேசி அழைப்புகளும், கடிதங்களும், சன்னிக்கான பரிசுப்பொருட்களும் கூட அபூர்வமான காலமது.

‘‘நானும் கூட வரட்டுமா?’’ - தயங்கித் தயங்கி கேட்டாள். ‘‘இனியும் எப்படி நான் மட்டும் தனியா இங்கயே...?’’

‘‘அங்க வந்து மட்டும் என்ன பண்ணப்போற’’

சந்தோசின் வார்த்தைகளில், அகன்ற தூரத்தின் மணத்தை அவள் முகர்ந்தறிந்தாள்.

‘‘ஒரு சம்பளத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு பூமியில வாழமுடியாது அன்னா’’

‘‘எனக்கும் ஏதாவது வேலை கிடைக்காதா சந்தோஷ்?’’ - வேதனையோடு கேட்டாள்.

‘‘நிறைய கிடைக்குமே! உன்னோட எக்ஸ்பீரியன்ஸ் என்ன? பத்துவருடமாக மரணச்செய்தி பக்கத்தைப் பார்த்துக் கொண்டதா?’’ - சந்தோஷ் ஒரு கொலையாளியைப் போலச் சிரித்தான்
மரணச்செய்தி பக்கத்தை மட்டுமே பார்க்கும் உன்னை எப்படி ஒரு பத்திரிகையாளரென்று கூப்பிட முடியும்?

‘‘நான் ஜர்னலிஸ்ட்டில்லையா? - அன்னாவின் தன்மானம் ரணப்பட்டது.

‘‘தி ஒன்லி குவாலிட்டி ஃபார் எ ஜர்னலிஸ்ட் ஈஸ் எ நோஸ் ஃபார் நியூஸ்’’

‘‘எனக்கு நோஸ் ஃபார் நியூஸ் இல்லையா?’’ – அன்னா பிடிவாதத்துடன் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக் கொண்டாள்.

அந்தப் பிடிவாதத்தில் தான் செய்திகளின் நாற்றம் அன்னாவை பிரத்யேகப் படுத்தியது.

சேற்றுக்குழி ராகவனின் மரணச் செய்தியை கையில் எடுத்தபோது எதிர்பாராமல் அடித்த ஒரு சாராய மணத்தால் அன்னா மூக்கைச் சுளித்தாள்.

‘‘அது இந்த ஏரியாவின் முக்கியமான சாராய வியாபாரி ராகவ அண்ணனாச்சே...’’, செய்திகளின் கூட்டத்திலிருந்து இறந்தவனின் படம் தேடும் ஏஜெண்டு சிரித்தான்.

இது ஒரு தொடக்கம். பிறகு ஏலக்காட்டின் ஏலியாமா(78) வின் மரணத்தை வாசித்தபோது மதுரை சுருட்டின் மணம் வந்தது. இறந்தவளுக்கு சுருட்டு வியாபாரம் என்று ஏஜெண்ட் விளக்கினான்.

ராமபுரத்து ராவுத்தரின் மரணத்தில் பச்சை இரும்பின் மணம். அவர் பட்டினத்தில் இரும்பு வியாபாரி என்று பிறகு தெரிந்தது. கல்தொட்டி செரியன் கெ. செரியனின் மரணச்செய்தியை திறந்தபோது அன்னாவின் மூக்கு நுனியில் அவர் இதுவரை குடித்திருந்த மதுவின் வாசமும், புசித்த உணவுகளின் வாசமும், சுகித்த பெண்களின் உடல்மணமும் ஒருசேர கமழத் தொடங்கியது.

பாணக்காமலை சாரதாம்மாளின் மரணத்தில், அவளை குனியவைத்து கணவன் அடித்தபோது, அவன் குடித்திருந்த நாட்டு சாராயமும் தொட்டுக் கொண்ட மாங்காய் ஊறுகாயின் வாசமுமாய் சேர்ந்து நுகர்ந்த வேதனை தெரிந்தது. தேலக்காட்டில் குஞ்ஞோனச்சனின் செய்தியிலிருந்து ஓடிப்போன மனைவியை நினைத்து முகம் பொத்தி அழுத கண்ணீரெல்லாம் விழுந்து சொத சொதத்துப் போன தலையணையின் மணம்.

தவிர்க்க முடியாமல் அன்னா சில யதார்த்தங்களோடு பொருந்தினாள்.  நம்புவதற்கு  சிரமமாக இருக்கிறதென்பதால் செய்தி செய்தியாகாமல் போவதில்லை. எல்லாச் செய்திகளும் முன்னரே எழுதப்படுபவைதான். ஒவ்வொன்றையும் எவ்வளவு சீக்கிரம் கண்டடையப் போகிறோம் என்பதுதான் பத்திரிகையாளரின் சாமர்த்தியம்.

யாரோ படி ஏறி வருவது போல அன்னாவுக்குத் தோன்றியது. அவள் சட்டென யதார்த்தத்துக்குத் திரும்பினாள். அந்தச் செய்தி வருகிறது. அன்னா ஒரு பத்திரிகையாளருக்கு விதிக்கப்பட்ட கௌரவத்தோடு கம்ப்யூட்டர் திரைக்குமுன் தன் முகத்தைத் திருப்பி அந்தரங்கமாக அந்த மணத்தை நுகர முயன்றாள். லேசான அழுகின நாற்றமென்பதால் அவள் தீர்க்கமாக யோசித்தாள்.

யாராயிருக்கும்?

பார்க் அவென்யூ லோஷனின் மணம் தான் அவள் சுவாசித்தது என்றறிந்த போது மேலும் அதிர்ந்தாள். பிறகு மூக்கினை விடைத்துக் கொண்டாள்.

கூடவே பாய்சன் சென்ட்டின் மணமும் வருகிறதோ? இல்லை. இல்லை...

அவளுக்கு ஒரு போதும் என் முன்னால் வர தைரியமில்லை. அன்னா பற்களைக் கடித்தாள்.  ‘மனைவியை ஒதுக்கிவிட்டு இன்னொருத்தியை திருமணம் செய்பவன், அவளுக்கு எதிராக விபசாரம் செய்கிறான் என்ற வரி ஞாபகத்திற்கு வந்தது. அந்த நினைவில் எப்போதும்போல அவளின் கைகள் வேதபுத்தகத்தைத் தேடியது. அது கிடைக்காமல் போனதால் ஒரு முணுமுணுப்பு போல வழக்கமான வார்த்தைகள் அவளிடமிருந்து வந்தன.

‘உங்கள் கை உங்களைப் பாவத்தில் விழச் செய்தால் அதை வெட்டி விடுங்கள். நீங்கள் இரு கையுடையவர்களாய் அணையாத நெருப்புள்ள நரகத்திற்குள் தள்ளப்படுவதைவிட கை ஊனமுற்றவராய் நிலை வாழ்வில் புகுவது உங்களுக்கு நல்லது.’   -மார்க்கு 9:43

தோளில் யரோ கை வைப்பதை உணர்ந்து லேசாய் நடுங்கித் திரும்பினாள்.

‘‘அம்மா...’’

கொட்டாவியை அடக்கிக்கொண்டு சன்னி சிரிக்க முயன்றான்.

‘‘தூங்க வேண்டாமா?’’

‘‘பக்கத்தை முடிக்காமலா?’’

அன்னா ஜோக்கடித்ததை போலச் சிரித்தாள்.

‘‘கடைசி எடிஷனில் ஒரு சின்ன மாற்றம் இருக்கிறது. அது முடியாமல் அம்மாவால் எப்படி வரமுடியும் சன்னி?’’

சன்னி மீண்டும் கொட்டாவியை அடக்கியபடி ‘‘இனி புதிய செய்தி ஒன்னும் வரவேண்டியதில்லையே’’ என்றான்.

அவன் அன்னாவின் கைகளைப் பிடித்து எழ வைத்தான். பிறகு அஞ்சலிச் செய்திகளின் நசுங்கிய, சிதைந்த, அழுகிய துண்டுகளிலிருந்து அவளை மெல்ல மெல்ல எழுப்பி நடக்கவைத்தான்.

‘‘இல்லடா. நீ எதுக்கும் ஒரு முறை பாரேன்...’’

கட்டிலில் உட்கார முடியாமல் சரியும்போது, மூக்கு விடைத்தபடி அவள் சொன்னாள்.

‘‘இதோ... இதோ... மீண்டும் அந்தச் சதை அழுகும் நாற்றம்...’’

சன்னி மௌனமானான்.

அவன் குனிந்து அம்மாவின் இடது கணுக்காலைப் பார்த்தான்.

நீர்க்கோர்த்து வீங்கின அந்தக் காலிலிருந்து சன்னி, நோஸ் ஃபார் நியூசை  நுகர்ந்தான்.

‘‘ஜர்னலிஸ்ட் அன்னா சந்தோஷ் பால் சங்கிலி இறுக்கி அழுகின நிலையில்...’’ 

            

Thursday, April 23, 2015

துக்கத்தின் தேவதை


திருவண்ணாமலையிலிருந்து பத்து கிலோமீட்டருக்கும் அப்பால், சு.வாளவெட்டி என்கிற ஒரு கிராமத்தில் இறங்கி, யாரை விசாரித்தாலும் பாட்டுக்கார லட்சுமியை அடையாளம் காட்டுவார்கள்.  அவரை விசாரிக்கும்போதே எவர் முகத்திலும் ஒரு புன்னகை வந்து போகும். ஐம்பதிலிருந்து ஐம்பந்தைந்துக்குள்  இருக்கும் லட்சுமி அம்மாவிற்கு வாளவெட்டி சொந்த ஊரோ, கட்டிக் கொடுத்த ஊரோ இல்லை. ஏதோ ஒரு ஊர். அந்த ஊரிலேயே இப்போதிருக்கும் சீமைஓடு போட்ட வீடு நான்காவதோ, ஐந்தாவதோ.

ஊர் பற்றியோ, வசிப்பிடம் பற்றியோ, தொழில் பற்றியோ, சாப்பாடு பற்றியோ, பட்டினி பற்றியோ கவலையின்றித் தனக்குத் தெரிந்த பாடல்களைத் தன் கரகரத்த குரலில் பாடி அதன் வீரிய விதைகளை இம்மாவட்டம் முழுக்க விதைத்து வைத்திருக்கிறார். ஏதோ ஒரு வீட்டில் நிகழும் மரணம் லட்சுமியை அந்த இழவு வீட்டுக்கு அழைக்கிறது. பெரும் குரலெடுத்து, மாரடித்து கண்ரப்பைகள் வலிக்க அழுது தன் துக்கத்தைத் தன் சக மனுஷிகளுக்கு மாற்றுகிறார். ஜாதி, மதம் அழியும் அந்த நிமிடங்கள் மிக முக்கியமானவை.



லட்சுமியின் சொந்த ஊர், புதுப்பாளையத்திற்குப் பக்கத்தில் மூலக்காடு. வறுமை தின்று தீர்த்த மிச்சங்களாக அவர்கள் வீட்டில் நான்கு பெண்கள். வயல் வேலைகளில், அத்தனை பணிகளும் அவளுக்குப் பதினைந்து வயதுக்குள்ளேயே அத்துப்படி. ரொம்பச் சின்ன வயசிலேயே யாரோ ஒருவனுக்குக் கட்டி வைத்துக் கடமையை முடித்துக் கொண்ட பெற்றோர்கள். அவன் நல்லவனில்லை. அவன் தொழில் சாராயம் காய்ச்சுவது. தூரத்து மலையடிவார மரநெருக்கத்துப் புகை அவன் இருப்பை அவளுக்குச் சொல்லும். வாழ்தலுக்கான நெருக்கடியில், தன் சொந்த விருப்பங்களைப் பொசுக்கிப் போட்டுவிட்டு, சாராயம் காய்ச்ச, அழுகிய வாழைப்பழத்திலிருந்து குப்பையில் கிடக்கும் பேட்டரி வரை பொறுக்கித் தன் கணவனுக்கு அன்பு செய்தாள். அவன் வடித்தெடுக்கும் திரவத்தை மற்றவர்களுக்கு மொண்டு கொடுத்துப் பணிவிடை செய்தாள். குடிவெறியின் தொடுதல் களையும், சீண்டல்களையும் அருவருப்போடு அனுமதித்தாள்.

அவன் காய்ச்சிய சரக்கை முதலில் அவனே ருசி பார்த்தான்.  அதன் அதீத ருசியால் தன்னைப் பறிகொடுத்து, அதற்குள்ளேயே மூழ்கிக் கிடந்தான். குடும்பம்,  மனைவி, குழந்தைகள் எல்லாமும் அவன் ஞாபகத்திலிருந்து அகன்றிருந்தன. காலத்தின் குரூரம் அவளை ஒரு விஷக் கொடிபோலச்  சுற்றியிருந்த போதிலும், ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் எதற்கோ காத்திருந்தாள். எதுவும் நிகழவில்லை. தன் மௌனத்தைத் தானே கலைத்து, வடிசலில் வழித்திருந்த சாராயப் பானையை எட்டி உதைத்துக் கவிழ்த்தாள். ஒரு பெருங்கல்லெடுத்து, அதன்மீது போட்டு அதை சுக்குநூறாக்கித் தன் வெறியைத்  துப்பினாள்.

இடுப்பில் ஒன்றும் கையில் ஒன்றுமாய்த் தன் குழந்தைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு, அந்த மலையடிவார கிராமத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கவும் திராணியற்று நடந்தாள். அதன்பிறகு சு.வாளவெட்டியே அவள் வசிப்பிடம். தனக்குக் கிடைத்த அதீத சுதந்திரத்தைத் தன் மனம் போனபோக்கில் துயரத்தோடு அனுபவித்தாள்.
அன்னக்கூடையில் மாட்டுக்கறி எடுத்துப் புதுப்பாளையம் சந்தையில் கூவிக்கூவி விற்றாள். தன் குரலின் வலிமை இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குத் தன் குழந்தைகளின் வயிற்றை நனைக்குமென்ற உறுதியிருந்தது.

கறி விற்பதைவிடக் காய்கறி விற்பது இன்னும் கொஞ்சம் கவுரவமெனக் கணக்குப் போட்டாள். சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் காய்கறிகள் கொட்டி, தனக்கேயுரிய ராகத்தோடு கூவிக்கூவி விற்று, சந்தையைக் கலகலப்புக்கும் தன் சகவியாபாரிகளைக் கலக்கத்துக்கும் உட்படுத்தினாள். தன் பக்கத்து வீடுகளில் நடந்த மரணங்கள் அவளுக்குள் ஒரு ஊசி மாதிரி இறங்கி வலிக்க ஆரம்பித்தன. தனக்குள் தேங்கிப் போயிருந்த இந்த வாழ்வின் பெரும் துக்கம் பாடல்களாக உடைப்பெடுத்தது. அவள் குரல் பல மைல்களை அநாவசியமாகக் கடந்தது. அவள் பாடல்களில் புதைந்திருந்த சோகம் யாரையோ பறிகொடுத்து நின்ற குடும்பத்துக்குத் தேவையாய் இருந்தது. இரவு, பகல் எந்நேரமும் சாவு வீட்டிலிருந்து அவள் குரல் தேடி ஆள் வரும். பஸ்úஸோ, லாரியோ, சைக்கிளோ எந்த வாகனமும் எந்த அகாலத்திலும் அவளைச் சுமந்து கொண்டு போனது.

மரண வீடுகளில் தங்கள் பெரிய மேளங்களால் முழங்கிய üபாப்பம்பாடி ஜமாý   தோழர்கள்   அவளுக்குச்  சிநேகிதர்களானார்கள். அவர்கள் எல்லோரையும் கண்ணுக்குத் தெரியாத வாழ்வின் ஏதோ ஒரு கண்ணி இறுக்கிக் கட்டியிருந்தது. அவர்களின் பறை முழங்கும் சத்தத்திற்குத் தன் இரண்டு கால்களிலும் சலங்கை கட்டி ஆட்டம் போட்டாள். ஒரு மரணத்திற்கான மொத்தக் கண்ணீரையும் ஒரு அணைக்கட்டு மாதிரி தனக்குள் தேக்கி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கசிய விட்டாள்.
மரணவீடுகளில் அவள்மீது வீசியெறியப்படும் ரூபாய் நோட்டுகளைப் புழுதியிலிருந்து எடுத்துத் தன் இடுப்புக்குள் சொருகினாள். அவமானப்படுதலிலேயே அமிழ்ந்திருந்த இந்தக் குடும்பத்திலிருந்தும் குழந்தைகள் படித்தார்கள். பிணவாடை வீசும் ரூபாய் நோட்டுகளில் அந்தக் குழந்தைகளுக்கு நோட்டு புத்தகங்கள் வாங்கித் தந்தாள்.

தன் கடமை முடிந்ததாகக் கருதிய கணம், தன் பிள்ளைகளிடமிருந்து விடை பெற்றாள். அந்தக் கிராமத்து கட்டிக் முடிக்கப்படாத குடிசையும், உதிர்ந்துபோன ஓட்டு வீடும் அவளைத் தன்னில் வசிக்கப் பாசக்கரம் நீட்டி அழைத்தது. தன்னை நோக்கி நீளும் கரங்களுக்குள் தன்னை ஒப்புவித்து, எச்சில் ஒழுகச் சிரிக்கும் குழந்தை மாதிரி அதற்குள் அடைக்கலமானாள்.
சு.வாளவெட்டி கிராமத்தில், தன் வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே வியாபித்திருக்கும் அந்தப் பெரிய ஆலமரமும், அதன் பிரமாண்ட நிழலில் வசிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான குரங்குகளும்தான் அவளுக்குத் தற்போது நெருக்கமான ஸ்நேகிதர்கள்.

மூட்டை மூட்டையாகக் காய்கறிகளையும், வெங்காயத்தையும் தலையில் சுமந்து தனி மனுஷியாகப் பேருந்தின் மேலேற்றிய பலமான உடல்வாகும் மனமும் இன்னமும் அப்படியேதான் இருக்கிறது.

அகால இரவுகளில் பெருங்குரலெடுத்துப் பாடி தன் தனிமையைக் கரைக்கும் லஷ்மியின் குணத்தையும் மனதையும் நாம் படிப்பதற்கு, அவள் தினம் தினம் தான் சம்பாதிப்பதில் பாதி ரூபாய்க்கு, அதிகாலையிலேயே இட்லிகளை வாங்கி ஒரு தாம்பாளத்தட்டில் வைத்து அக்குரங்குகளைச் சாப்பிட வைத்து அழகு பார்க்கும் விதமே போதும்.

தன் கணவன் தன்னை மலையடிவாரத்தில் சாராயப் பானைகளோடு விட்டுவிட்டுப் போனபிறகு அவளுக்குப் பல ஆண்களோடு ஸ்நேகிதம் உண்டு. ஆனால் அது மனரீதியான உறவல்ல. தன் மன வலியை, இன்னொரு வலி மூலம் பழி தீர்த்துக் கொள்ளும் பகைமை.

ஊரார் துயரத்தையெல்லாம் தன் பாடல்கள் மூலம் துடைத்த லஷ்மியின் மரணத்திற்கு இவர்கள் யாரும் வரப்போவதில்லை. அவள் மரணம் இவர்கள் யாருக்கும் அறிவிக்கப்படக்கூடப் போவதில்லை.

கடவுளே,

நான் இந்த தேசத்தின் எந்தத் திசையிலிருந்தாலும் வேட்டை நாய்களின் துரத்தல்களிலேயே தன் வாழ்வைக் கழித்த அந்தப் பாட்டுக்காரியின் பாதங்களில் கொஞ்சம் பன்னீர்ப்பூக்களை என் கைகளால் கொட்டும் பாக்கியத்தைத் தா.

Wednesday, March 18, 2015

ஒரு நாளுக்கான வேலை


பால் சக்காரியா

தமிழில் : கே.வி.ஜெயஸ்ரீ


செல்வி ஆனி வர்க்கி
ஹோம் நர்ஸ்
மைலாடும் குன்று வீடு,
குருவாயூர் (அஞ்சல்)
அன்பான ஆனி,

என் விளம்பரம் தொடர்பாகத் தாங்கள் தகவல் கேட்டு அனுப்பிய கடிதத்திற்கு நன்றி. வேலையைப் பொறுத்து கீழ்க்காணும் விபரங்களைத் தருவதில் மகிழ்ச்சி யடைகின்றேன்.

1. எர்ணாகுளம் வைட்டிலயில்ஹெவன்ஸ் கிப்ட்’ அபார்ட்மென்டின் 702ஆம் எண் பிளாட்லதான் நாங்கள் (இப்போது எங்களுடைய அம்மா மட்டும்) வசிக்கிறோம். நானும் என் மனைவியும் பத்து வருடங்களாக டெஹ்ரானில் இருக்கிறோம். எங்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். நிஷா ஒன்பது வயது. நிக்கி ஆறு வயது. என் மனைவியின் பெயரும் ஆனிதான்.

2. நாங்கள் இருண்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே இந்தியாவிற்கு வருவோம். இந்தமுறை ஆகஸ்டு 15 முதல் செப்டம்பர் 14 வரைதான் எங்களுக்கு விடுமுறை உள்ளது. திரும்பப் போவதற்குள்  அம்மாவிற்கு ஒரு ஹோம் நர்சை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமென்பது எங்களின் விருப்பம்.

3. பிளாட்டின் வசதிகள்: நான்கு படுக்கையறைகளும் எல்லாவித நவீன வசதிகளும் கொண்ட பிளாட் இது. ஒவ்வொரு படுக்கையறையிலும் டி.வி. செட் இருப்பதோடு அம்மாவிற்காகத் தனியாக டிஜிடல் ஹோம் தியேட்டரும் உள்ளது. அம்மாவின் அறை குளிர்சாதன வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. .ஸி. காண்டஸ் காரும், டிரைவரும் உண்டு. சமையல் செய்ய ஒரு பெண்மணியும் (அம்மு அம்மாள்) மற்ற வீட்டுத் தேவைகளுக்கு இரண்டு வேலைக்காரர்களும் இருக்கிறார்கள் (தங்கம்மா, மணியன்), அம்மாவிற்கு உதவுவதற்காக ஒரு பெண் (சோசாம்மா) இருக்கிறாள். அம்மாவின் அறைக்கு அடுத்திருக்கும் படுக்கையறை ஹோம் நர்சிற்கானது.

4. ஹோம் நர்சின் சம்பளமும் சலுகைகளும்: சம்பளம்: மாதம் ரூ. 300/- உணவும் தங்கமிடமும் இலவசம். வருடத்திற்கு ஒருமுறை 2 வார விடுமுறை. ஆனால், பதிலுக்கு ஒரு நர்சை எங்களுடைய அனுமதியுடன் ஏற்பாடு செய்த பிறகுதான் விடுப்பில் போக முடியும். வேலை நேரம் ஒவ்வொரு நாளும் 24 மணிநேரமும். ஆனால் சோசாம்மாவிடம் முன்னரே சொல்லிவிட்டு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆறுமணி நேரமும் வேறு ஏதாவது ஒரு நாள் மூன்று மணி நேரமும் வெளியே போகலாம். ஹோம் நர்சிற்குப் பார்வையாளர்கள் அனுமதி கிடையாது. டெலிபோன் வசதி அம்மாவின் தேவைகளுக்கு மட்டுமேயானது. கார் வீட்டுத் தேவைகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

5. அம்மாவின் பெயர்: எலிசபெத் கோரா பிலிப். ஏலிக்குட்டி என்றும் அழைப்பார்கள். அம்மம்மா என்றோ அம்மச்சி என்றோ ஹோம் நர்ஸ் அழைக்கலாம்.

6. அம்மாவின் வயது 86. உயரம் 5’4. எடை 47 கிலோ கிராம்.

7. உடல்நிலை: நடக்க முடியாவிட்டாலும் கேள்வித் திறனிலோ, பார்வைத் திறனிலோ குறை ஒன்றும் இல்லை. குறிப்பிடும்படியான வியாதியொன்றும் இல்லை. வியாதி ஒன்றும் வராமல் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான் ஹோம் நர்சின் தலையாய பொறுப்புகளில் ஒன்று.

8. ஞாபகம்: பல நேரங்களில் குறைவது.

9. அம்மாவுக்கும் எனக்குமான உறவுநிலை: அம்மாவின் ஆறு குழந்தைகளில் கடைக்குட்டி நான். என்னுடைய ஒரு சகோதரி திருமணம் முடித்து அமெரிக்காவில் ப்ளோரிடாவில் வாழ்கிறாள். இன்னோரு சகோதரி கன்னியாஸ்தீரியாகவும், இமாலயத்தின் தேஹ்ரி கத்வார் பிரதேசத்தில் ஒரு பள்ளிக் கூடத்தின் தலைமையாசிரியையுமாக இருக்கிறாள். எல்லோருக்கும் பெரிய அண்ணன் எகிப்தில் அலெக்ஸ்ண்ரியாவில் என்ஜினியர். இரண்டாவது அண்ணன் ஆப்ரிக்காவின் எரிட்ரியாவில் ஊழியும் செய்யும் பாதிரியார். மூன்றாமவர் சுவிட்சர்லாந்தின் சூரிக்கில் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் உயர்பதவியில் இருக்கிறார். எங்கள் அப்பா இறந்து 11 வருடங்களாகிறது. எனக்கு அம்மாவிடமும் அம்மாவிற்கு என்னிடமும் அளவற்ற நேசமுண்டு. கடைக்குட்டியான என்னை அம்மா மிகவும் செல்லமாக வளர்த்தாள். எங்களின் மதிப்பிட முடியாத சொத்து அவளே. எல்லோருக்குமாக நான்தான் அம்மாவைக் கவனித்துக் கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். என் மனைவியும் குழந்தைகளும் இந்த விஷயத்தில் முழு ஒத்துழைப்பு தருகின்றனர்.

10. இனி, அம்மாவைப் பராமரிக்கும் முறை பற்றிச் சில விளக்கங்கள்:
காலை 9 மணி : அம்மாவை மென்மையான குரலில் அழைத்து எழுப்ப வேண்டும். உலுக்கி எழுப்பக் கூடாது. அதற்கு பதிலாக உள்ளங்கையிலோ, நெற்றியிலோ மிருதுவாகத் தடவிக் கொடுக்க வேண்டும். விழித்த பிறகு அம்மா நர்சைப் புரிந்து கொள்ளும்போது புன்னகையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும். புரிந்து கொள்ளத் தாமதித்தால் புன்னகையுடனேயே சுய அறிமுகம் செய்து கொள்ள வேண்டும். அதன் பிறகு கட்டிலின் தலைப்பக்கத்தை சோசாம்மாவின் உதவியுடன் உயர்த்தி அம்மாவைத் தலையணையில் சாய்த்து உட்கார வைக்க வேண்டும். இடுப்புக்கு மேல் உள்ள பாகத்தை மெதுவாக முன்னால் கொண்டுவந்து தோளையும் முதுகையும் மென்மையாகத் தடவிவிட வேண்டும். அதற்குள் சோசாம்மா கம்மோடு கொண்டு வந்திருப்பாள். நர்ஸ் தனியாகவோ சோசாம்மாவின் உதவியுடனோ அம்மாவை எடுத்துக் கம்மோடில் உட்கார வைக்க வேண்டும். இந்தச் சந்தர்ப்பங்களில் நர்ஸ் புன்னகை புரிந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. ஏனெனில், விழித்தவுடன் அம்மாவிற்கு அன்பான ஒரு தழுவல் கிடைப்பது என்பது அம்மாவின் தளர்ச்சியுற்ற மனதும் உடலும் புத்துணர்வு பெற அவசியமானது. அம்மா கம்மோடில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது  நர்ஸ் அம்மாவின் இரண்டு கைகளையும் தன் கைகளில் எடுத்து மிருதுவாகத் தடவுவதோ முதுகில் கைவைத்துத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பதோ செய்யலாம்.

9.20: அம்மாவைத் துடைக்க வேண்டும். இதைச் செய்யும்போது அம்மாவோடு பேசிக் கொண்டிருக்க மறக்கக் கூடாது. பேசுவதற்குத் தகுந்த சில விஷயங்கள் : நர்சின் வாழ்க்கையின் சில நல்ல அனுபவங்கள்; சகோதர, சகோதரிகளுண்டென்றால் அவர்கைளப் பற்றிய விஷயங்கள்; முதல்நாள் வாசித்த பத்திரிகையின் மகிழ்ச்சியான செய்திகள்; மனதிற்கு ஆனந்தம் தரும் கிறித்தவ ஆன்மீகக் கதைகள் ஏதாவது தெரியுமென்றால் அவை; பிள்ளைகளான எங்களைப் பற்றியும் எங்களுடைய குழந்தைகள் பற்றியுமான அன்பான உரைகள்.

9.35: அம்மாவின் முகத்தை, அதற்காகத் தனியாக வைக்கப்பட்டுள்ள துண்டினால் மெதுவாக ஒற்றியெடுத்துப் பவுடர் போட வேண்டும். கழுத்து, கக்கங்கள், முலைகளுக்கடியில், முதுகு, பிருஷ்டம், அந்தரங்க பாகங்கள், கால் பாதங்கள் என்றெல்லா இடங்களிலும் பவுடர் போட வேண்டும். இந்நேரத்தில் நர்ஸ் ஹம்மிங் செய்வதோ சின்னக் குரலில் வாய்திறந்து பாடுவதோ செய்யலாம். பழமையான ஆன்மீகக்  கீதங்களாயிருந்தால் மிகவும் நல்லது. இது ஏதும் தெரியாதெனில் நர்சுக்கு விருப்பமான, ஆனால் இனிமையான ஏதாவது பாடல்கள் பாடலாம். பிறகு துவைத்தெடுத்து வைத்திருக்கும் கவுனை அம்மாவிற்கு அணிவிக்க வேண்டும்.

9.45: அம்மாவைச் சக்கர நாற்காலிக்கு மாற்ற வேண்டும். சோசாம்மா கம்மோடை உருட்டி நகர்த்தி அதன் வாளியைக் காலி பண்ணிக் கழுவிச் சுத்தமாக்கி வைக்க வேண்டும். அவிழ்த்தெடுத்த கவுனையும், நனைந்த துண்டுகளையும் அழுக்குக் கூடையில் போட வேண்டும். நர்ஸ் சக்கர நாற்காலியை அம்மாவின் மேசைக்குப் பக்கத்தில் தள்ளிக் கொண்டு போக வேண்டும்.

9.48 : அம்மா மேசைக்கருகில்: அம்மா நாற்பது வருடங்கள் ஆசிரியையாயிருந்ததால் இந்த வாசிப்பு மேசைக்கு அருகில் வந்தமர்வது அவர்களுக்கு மிக விருப்பமான ஒன்று. மேசை மீது பைபிள், நிகண்டு, அம்மாவின் டைரி, இங்க் பாட்டில், பேனா, பூதக்கண்ணாடி, அம்மாவின் திருமணத்தின்போது கிடைத்த சிலுவை உருவம் என்றிவை கட்டாயமாக இருக்க வேண்டும். இவை மட்டுமின்றி பிள்ளைகளான எங்களை உயர்படிப்பு படிக்க வைப்பதற்காக அம்மா டியூஷன் எடுத்த வருடங்களில் பயன்படுத்தியிருந்த மெலிதான பிரம்பும் மேசையின்மீது அம்மாவின் இடதுபுறமாக இருக்க வேண்டும். இந்த மேசையின் முன் அமர்ந்துதான் அம்மா உணவு உட்கொள்வார்கள். நாப்கின்கள் விரித்து அதன் மீது மேலே சொன்ன பொருட்கள் வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

9.49 : சாப்பிடும் நேரம்: கட்ட வேண்டிய துவாலையை அம்மாவின் கழுத்தில் கட்ட வேண்டும். பல்செட்டை எடுத்து சுத்தமான நீரில் கழுவி வாயில் திரும்பவும் பொருத்திவிட வேண்டும். அம்மாவின் இடது கையை ச்ண்ய்ஞ்ங்ழ் க்ஷர்ஜ்ப் பயன்படுத்திக் கழுவிவிட வேண்டும். அம்மா இடது கைப்பழக்கம் உள்ளவர். அவர் தன் கையாலேயே உணவு எடுத்து சாப்பிட முடியுமென்றால் அதற்கு அனுமதிக்கலாம். இல்லையென்றால் நர்ஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊட்டி விடலாம். மென்று விழுங்கிவிட்டார்கள் என்பதைத் தெரிந்த கொண்ட பிறகுதான் அடுத்த ஸ்பூன் ஊட்ட வேண்டும். முக்கியமான உணவு வகைகள் : ஓட்ஸ் கஞ்சி நன்றாக வேகவைத்துக் குழைத்தது. நன்றாக பழுத்தப் பப்பாளிப் பழத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதி சிறு துண்டுகளாக்கியது. மூன்று ஆரஞ்சுகளின் பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட சாறில், மலம் இளகுவதற்கான இஸபகோல் பொடி ஒரு ஸ்பூன் மட்டும் போட்டுக் கலந்தது. ஓட்ஸ் கஞ்சியில் கொஞ்சம் வெண்ணெயும், மேப்பிள் சிரப்பும், கொஞ்சம் கல் உப்பு கலந்த தண்ணீரும் சேர்க்கலாம். இவற்றை அம்மு அம்மாள் சரியாகத் தயாரிக்கிறார்களா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அம்மா சுயமாமாகவே உணவு உட்கொள்வதானால் அந்த நேரத்தில் நர்ஸ் பைபிலிலிருந்து இப்போது வாசிக்கலாம் என்று தோன்றும் ஏதாவது ஒரு பகுதியை வாசிக்க வேண்டும். உணவை ஊட்டி விடுவதானால் நர்ஸ் புன்னகையுடன் அம்மாவிடம் பள்ளி, கல்லூரி கால மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். அம்மா புன்முறுவல் பூக்கிறார்களா என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். புன்முறுவல் பூப்பதாக தெரிந்தால் அம்மாவின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே வாஞ்சையுடன் கன்னத்தில் தடவிக் கொடுக்க வேண்டும்.

10.15 : அம்மாவின் உதடுகளையும் தாடையையும் துடைத்துச் சுத்தமாக்கி மேல்துண்டை எடுத்துவிட்டு, இடது கையைக் கழுவித் துடைத்துச் சக்கர நாற்காலியைக் கட்டிலுக்கருகில் தள்ளிச் செல்ல வேண்டும். அதற்குள் சோசாம்மா கட்டிலைத் தாழ்த்தி படுக்கையிலும், தலையணைகளிலும் சலவை செய்த பெட்ஷீட்டும், உறைகளும் போட்டிருப்பார்கள். போர்வைக்கடியிலுள்ள ரப்பர் ஷீட்டில் எறும்புகளோ, துர்நாற்றமோ இல்லையென்று நர்ஸ் சுயமாக உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அம்மாவைச் சக்கர நாற்காலியிலிருந்து கட்டிலுக்கு மாற்றிப் படுக்க வைத்துப் போர்வை போர்த்திவிட வேண்டும். அம்மாவின் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே மேலும் ஒருமுறை புன்முறுவல் பூப்பதும், கன்னத்தில் தடவுவதும் அவசியம்.

10.20 : அம்மாவின் துணிகளும் போர்வைகளும் மற்றவையும் சோசாம்மா வாஷிங் மிஷினில் போட்டு மிஷின் ஸ்டார்ட் செய்கிறார்களா என்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

11.10 : வாஷிங் மிஷினிலுள்ள துணிகளை வெளியே எடுத்துக் கொடியில் காயப்போட வேண்டும் - இதைச் சோசாம்மா செய்வார்கள்.

12.30 : அம்மாவைக் கம்மோடில் உட்கார வைக்க வேண்டும். அதில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது செய்ய வேண்டியவற்றை முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன்.

12.40 : அம்மாவைச் சக்கர நாற்காலிக்கு மாற்றி நாற்காலியைப் பால்கனிக்குக் கொண்டு போகவேண்டும். அம்மாவின் மூக்குக் கண்ணாடியை நன்றாகத் துடைத்துவிட்டு முகத்தில் பொருத்த வேண்டும். பால்கனியிலிருந்து பார்க்கும்போது தெரியும் நகர பாகங்களைப் பற்றி இந்த நேரத்தில் அம்மாவோடு பேசலாம். அங்கேயிருந்து பார்த்தால் மலயாட்டூர் தேவாலயம் பார்க்கலாம் என்று எப்போதாவது சொல்லலாம். மலயாட்டூர் மலை ஏற வேண்டும் என்பது அம்மாவின் நீண்ட நாள் ஆசை. இந்நேரத்தில் கல்உப்பு கலக்கிய ஒரு ஸ்பூன் தண்ணீரை மாதுளம்பழச் சாற்றில் கலந்து, அதை அம்மாவுக்கு ஊட்டி விடலாம்.

13.30 : அம்மாவை மத்தியான உறக்கத்திற்காகக் கட்டிலில் படுக்க வைக்க வேண்டும். மத்தியானத் தூக்கம் என்று அம்மாவின் காதில் சொல்ல வேண்டும்.

15.00 : அம்மு அம்மாள் அம்மாவின் இரவு உணவைத் தயாரிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்களா என்பதை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். இரவு உணவின் வகைகள் : குழையக் குழைய வேகவைத்த கோதுமைக் கஞ்சி, சிறிது பால் சக்கரை சேர்த்து; தெளிவான கோழியிறைச்சி சூப்; ஒரு சிறு பழம் (முடியுமானால் பூவன் பழம் மட்டும்) மெல்லிய வட்டங்களாக அரிந்து அதில் கல்லுப்பு கரைத்துத் தண்ணீர் தெளித்தது.

16.00 : அம்மாவைத் தூக்கத்தினின்று எழுப்ப வேண்டும். இந்நேரத்தில் காலையில் எழுப்பும்போது செய்ய வேண்டியது எனக் குறிப்பிட்ட காரியங்களை மீண்டும் செய்ய வேண்டும். மீண்டும் கம்மோடில், பிறகு சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்த்தி மேஜைக்கருகில்.

16.20 : மேல்துண்டைக் கட்டவும். இடது கையைக் கழுவவும். பல்செட்டைக் கழுவி வாயில் பொருத்த வேண்டும். இரவு உணவு அளிக்க வேண்டும்.

16.50 : உணவு உண்ட அம்மாவைச் சூரிய அஸ்தமனம் பார்ப்பதற்குச் சௌகரியமுள்ள மேற்குப் பக்க பால்கனிக்குத் தள்ளிச் செல்லவும், சக்கர நாற்காலியின் சக்கரங்களைப் பூட்டிவிட்டு அம்மா முன்பக்கமாகச் சாய்ந்து விடாமலிருப்பதற்கான கம்பியை அதனிடத்தில் பொருத்திவிட்டு அவர்களைத் தனிமையில் விடவும் வேண்டும்.

18.15 : காய்ந்த துணிகளைச் சோசாம்மா மடித்து வைத்தாயிற்று என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவும். அம்மாவை மீண்டும் உட்கார வைக்க வேண்டும். திரும்பவும் சக்கர நாற்காலிக்கு.

18.30 : அம்மாவின் சக்கர நாற்காலி டிஜிட்டல் ஹோம் தியேட்டர் ஸ்கிரீனுக்கு முன்னர். அம்மாவின் மூக்குக் கண்ணாடியை நன்றாகத் துடைத்துவிட்டுப் பொருத்தவும். ஹியரிங் எய்டைக் காதில் பொருத்தவும். இதன் பிறகு அம்மாவிற்காகக் படம் போடலாம். அது நர்சும் பார்க்க விருப்பமுள்ள படமாகலாம்.

19.30 : படத்தை நிறுத்த வேண்டும். ஹியரிங் எய்டையும் மூக்குக் கண்ணாடியையும் மாற்றி விடவும். அம்மாவைக் கம்மோடில் உட்கார வைக்க வேண்டும். அந்நேரத்தில் அம்மாவோடு பேச வேண்டும். வெறுப்பு உண்டாக்காத விதத்திலும் ஆவலைத் தூண்டும்படியாகவும் விஷயங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். மறுநாள் பார்க்கப்போகும் திரைப்படத்தை பற்றிப் பேசலாம். இல்லையென்றால் மக்கள் பயன்படுத்தும்படி கடைத்தெருவில் புதிதாக, விற்பனைக்கு வந்துள்ள ஏதேனும் பொருட்களைப் பற்றிப் பேசலாம். (குறிப்பு : நிறுத்தி வைத்திருக்கும் திரைப்படத்தின் மீதி பாகத்தை அம்மா படுத்தபிறகு நர்ஸ் சன்னமான ஒலியில் பார்க்கலாம்)

19.40: அம்மாவின் சக்கர நாற்காலி கட்டிலுக்கருகில் அம்மா பிரார்த்தனை செய்யும்போது, நர்சும் பிரார்த்திக்க வேண்டும். இந்த நேரத்தில் நர்ஸ், மண்டியிடுவதோ, அம்மாவின் அருகில் நாற்காலியில்  அமர்வதோ எனத் தன் விருப்பம்போல் செய்து கொள்ளலாம். நாங்கள் சிரியன் ரோமன் கத்தோலிக்கர் என்பதால் ஐம்பத்து மூன்று மணி ஜபம்தான், இரவு பிரார்த்தனைக்கு. நர்சும் இதே பிரிவைச் சார்ந்தவரெனில் பிரார்த்தனையைத் தாங்களே உரக்கச் சொல்லலாம். இல்லையென்றால் சோசாம்மாவும், தங்கம்மாவும் பிரார்த்தனையைச் சொல்ல வேண்டும். திருத்தியமைக்கப்பட்ட பிரார்த்தனை முறையைவிடப் பழைய பிரார்த்தனை முறைதான் அம்மாவின் விருப்பம். பிரார்த்தனை முடிந்ததும் அம்மாவின் மேஜையில் இருக்கும் சின்னச் சிலுவை உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அம்மாவின் உதடுகளில் ஒற்றிவிட்டுத் திரும்பக் கொண்டுபோய் வைக்க வேண்டும்.

20.15: அம்மா படுப்பதற்கான ஏற்பாடுகள்: கடைசியாக ஒருமுறை கம்மோடில் உட்கார வைக்க வேண்டும். பல்செட்டை நீக்க வேண்டும். கிளீனிங் லிக்விட் உள்ள பாத்திரத்தில் அவற்றைப் போட்டு வைக்க வேண்டும். ஒரு ஹேர்பலாக்ஸ் மாத்திரையின் பாதியை ஒரு டம்ளர் தண்ணீருடன் அம்மாவுக்குக் கொடுக்கவும். படுக்கையையும் ரப்பர் ஷீட்டையும் மறுபடியும் பரிசோதிக்க வேண்டும். சுருக்கங்களை நீக்கவும்.

20.30 : அம்மாவைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்துப் போர்வையால் மூடிவிட வேண்டும். அம்மாவின் கண்களைப் பார்த்துக்கொண்டே புன்முறுவல் செய்ய வேண்டும். “குட்நைட். ஸ்வீட் டிரீம்ஸ்” என்று சொல்ல வேண்டும். அம்மா புன்முறுவல் கொள்கிறார்களா என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். புன்முறுவல் பூத்தாலும் இல்லையென்றாலும் அம்மாவின் நெற்றியிலும் கன்னத்திலும் உதடுகளிலும்என் பிரியமான அம்மச்சீ’ என்று சொல்லிக்கொண்டே எங்கள் ஆறு பேருக்காகவும் ஒவ்வொரு இனிமையான முத்தம் கொடுக்க வேண்டும்.

இவ்வளவும் செய்தால் நர்சின் அன்றைய நாளின் வேலை முடிவடைகிறது. இந்த நிபந்தனைகளை ஏற்றுக் கொள்வதானால் நேர்காணலுக்கு வருவதற்குச் சௌகரியமான ஒரு தேதியைக் குறிப்பிட்டு உடனே பதில் அனுப்புங்கள்.

நன்றியுடன்
பிரியமான
கோராபிலிப் ஜான்.


Share It