Thursday, December 8, 2016

என் மலையிலிருந்து நீளும் பரிவின் கரங்கள்


‘ஆன்மீகம்’ என்ற ஒற்றைச் சொல் வெவ்வேறு விதமாக வெவ்வேறுத் தருணங்களில் அர்த்தப்படுகிறது. ஒரே மனிதனின் வாழ்விலும் கூட அது ஒவ்வொருக் காலத்திற்கும் வேறு வேறு விதமாக வெளிப்படுகிறது.
நம்மைக் கடந்து போகும் ஒரு மனுஷனோ மனுஷியோ தங்கள் உடலில் ஏறிய அனுபவச் செறிவுகளின் அடர்த்தியில் ஏதோ ஒரு நாளில் ரகசியமாகவேணும் ஆன்மீக வயப்பட்டவர்கள்தான்.

இரண்டுக்கு இரண்டு கிலோ மீட்டர் விஸ்தீரணத்தில் அடக்கி விடலாம் திருவண்ணாமலை என்ற இச்சிறு நகரத்தை. அதன் வளர்ச்சியென்பதை கான்க்ரீட் கட்டிடங்களை வைத்து மதிப்பிடுவதல்ல. பன்னாட்டு வங்கிகள், உணவு விடுதிகள், கார்ப்பரேட் அலுவலகங்கள் என வளர்ச்சியின் அடையாளங்கள் உடலின் மேலெழும் பெரும் கொப்புளங்கள் போல எழலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்துமே மனிதர்களைச் சார்ந்தது. அவர்களை எதிர்பார்த்து, அவர்களை நம்பி உருவாகும் சித்திரங்கள்தான். அவர்களே இல்லாமல் போகும்போது இவை கேலிச் சித்திரங்களாகக்கூட மாறுவதில்லை. மாறாக கலைந்துப் போகின்றன.

மனிதர்களே எதையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக வரலாற்றின் எப்பக்கங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார்கள்.


திருவண்ணாமலையின் ஒரு பக்கமாக மனிதனின் இதயம் போல ஒரு பசுமையற்ற மலை வியாபித்திருக்கிறது. கரும்பாறைகளும், அதனிடையே கசியும் சிறு ஊற்றுகளும், சுனைகளும், குகைகளும் நிறைந்த இதன் மேலோங்கிய வளர்ச்சி விலங்குகளையும், பறவைகளையும், தன் பரிவு மிக்க கரங்களை நோக்கி அழைக்கலாம். மாறாக இம்மலை உலகமெங்கிருந்தும் மனிதர்களை, அதிலும் கலைஞர்களை, ஓவியர்களை, எழுத்தாளர்களை, சிற்பிகளை தன்னில் புதைத்துக் கொள்ள அழைத்த வண்ணமிருக்கும் விந்தைதான் யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாததாயிருக்கிறது.

நான் கதைசொல்லிக் கொண்டிருந்த ஒரு இரவில் கடைசி வரிசையிலிருந்த அந்த மூதாட்டியைப் பார்த்தேன். தூய வெள்ளாடையில், முதுமையேறியிருந்த உடல்வாகில் அவர் மனதால் துள்ளிக் கொண்டிருந்ததை கவனித்தேன். அங்கிருந்து அகலமுடியாத அவஸ்தை அது.
நிகழ்ச்சி முடிந்து நான் அவரை நோக்கியும், அவர் என்னை நோக்கியும் ஒரு புள்ளியில் குவிந்தோம்.


அம்முதிய கைகள் தானாக என்னைப் பற்றிக் கொண்டன. அக்கைகள் நடுங்கியதை உணரமுடிந்தது. எனக்குப் புரியாத ஆங்கிலத்தில் அவர் சற்றுமுன் கதை கேட்ட அனுபவத்தை பகிர்ந்தார்.

பகிர்ந்தாரென்றா சொன்னேன்?

இல்லை.

அழுதார்.

மொழி தெரியாத இம்முதியவளுக்கு அப்படி என்னப் புரிந்துவிட்டது? மீண்டும் என் அறிவின் துள்ளல் மீது பலத்த அடி விழுந்து அடங்கியது.

அங்கிருந்த பல பேர் அவர்களை ‘ஜோதி அம்மா’ என்று அழைத்ததையும், சிலபேர் அவர்களிடம் ஆசிவாங்கி அவர்களின் பாதம் தொட்டதையும் கவனித்தேன்.
அந்த இரவில் அவர்கள் என்னோடு மட்டுமேயிருந்தார்கள். ஆங்கிலமல்லாத மொழியில் அவர்கள் என்னிடம் பேசிக் கொண்டே வந்தார்கள்.

குவாவாடீஸ் கேட்டில் நின்று மறுபடியும் என் கைப்பற்றி,
“உன் கதைகளைப் படிக்கவாவது நான் தமிழ்க்கற்றுக் கொள்வேன்”

குரல் கலைவதற்குள் நான் ஜோதி அம்மாவைத் தேடினேன். சற்றுமுன் நின்றுபோன மழைமாதிரி அவர்கள் காணாமல் போயிருந்தார்கள். ஈரத்தையும், குளுமையையும் மட்டும் மனதால் உணரமுடிந்தது.
அதன் நீட்டிப்பு அடுத்த நாள் விடியும் போதும் கூடவேயிருந்தது.

ஜோதி அம்மாவின் சொந்த பெயரென்ன?

‘‘Hike hildebrand”

அவர்களின் சொந்த நாடு எது?


ஜெர்மனி

இப்போது அவர்களுக்கு என்ன வயதிருக்கும்?
எண்பது.

இத்தனை வயதைக் கடந்து அவர்கள் ஏன் தன் தேசத்தைவிட்டு இங்குவந்தார்கள். என்ற அபத்தத்தின் உளரல் என்னிடமில்லை.

இந்த ஆஸ்ரமத் தெருவில் நம் பார்வைக்கு அர்த்தமற்றும், அவர்களுக்கு ஏதோ வாழ்வின் முழு அர்த்தமும் இங்கு மட்டுந்தான் முகிழ்ந்திப்பதாக உலவும் நூற்றுக்கணக்கான மேற்கத்திய மனிதர்களை தினம் தினம் பார்த்துவிட்டு அப்படி ஒரு கேள்வியை நான் மனதால் கூட எழுப்பி விட முடியாது.

ஜோதி அம்மா என்பதைத் தொடுமுன் ‘ஸ்நேக ஜோதி’ என அறியப்பட்டவர். இப்போது அவர்களுக்கு Hike bildebrand என தன் பாஸ்போர்ட்டில் படிக்கும் போதுகூட யார் இவர் என கேட்கத் தோன்றலாம்.

தன் பூர்வீக தேசம், இறந்தும் உயிர்த்துமிருக்கிறது. ஐந்துக் குழந்தைகளையும். அவர்களின் குடும்ப நலன்கள் எதையும் தனக்குள் சேமித்துக் கொள்ளவில்லை ஜோதி அம்மா.
உறவுகளைக் கடந்துவிடுவது அத்தனை சுலபமானதல்ல. ஆனால் தன் குஞ்சுகளுக்கு இறக்கைகள் துளிர்த்து விட்டன என்பதை அறிந்த தாய்ப் பறவை ஏழு கடல் தாண்டி வந்து ஒரு வறண்ட மலையின் கீழ் கூடடைந்துவிட்டது.

தன் சொந்த நாட்டிலும், வந்த இடத்திலும் யாரையாவது தத்தெடுத்துக் கொள்வதென்பதை ஜோதி அம்மா தன் வாழ்வின் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

தன் ஐந்து வயதில் புளியங்குடியிலிருந்து ரயில் தவறி ஆலப்புழைக்குப் போய் ஐம்பதாவது வயதில் அங்கிருந்து வந்து, வாழ்வின் விசித்திர சித்திரங்களில் ஒன்றாக ஸ்நேக ஜோதி அம்மாவை அடைந்து ஹனீபா அவர்களின் எத்தனையாவது தத்துப் பிள்ளையென அவர்களுக்குத் தெரியாதது.

பியோனோ, ரிக்கார்டர், என இசைக்கருவிகளோடும், இசையோடும் ஒரு தூய நதியின் நீர்த் துள்ளலைப் போல இருந்தது என் இளமைக் காலம் என நினைவுகூறும் Hike Hildebrand-டை அவள் அம்மா திருண்ணாமலையிலிருந்து மனதாலும் கடிதங்களாலும் அழைத்துக் கொண்டேயிருந்தாள். மகளின் தொடர் நிராகரிப்பு அந்த தாய்க்கு ஒரு பொருட்டல்ல. அவர் ரமணர் அருகிலேயே இருந்து, அவரின் சொற்களை உண்டு வாழ்ந்தவள். ரமணாஸ்ரம வரலாற்றில் ரமணரின் சமாதிக்கு அருகிலேயே இன்னொரு சமாதி, அதுவும் ஒரு வெளிநாட்டு கத்தோலிக்க மதத்தைச் சார்ந்தப் பெண்ணுக்கு என்பது அபூர்வமானதுதான்.



தன் மகளின் நிராகரிப்புகளினூடே அத்தாயின் சமாதி மூடப்பட்டது.

தன் பியோனோவிலிருந்து மேலெழுந்து வரும் இசையின் நிரம்பலில், தூரத்திலிருந்து அழைத்த தன் தாயின் குரல் தனக்கு சரியாகக் கேட்கவில்லையென்கிறார் ஜோதி அம்மா.

எனக்குத் தெரிந்து திருவண்ணாமலை என்ற ஒற்றை நகரம் மட்டுமே தன்னிடம் விருந்தினர்களாக வரும் மேற்கத்திய மனிதர்களை அப்படியே இருத்திக் கொள்கிறது.
இதன் அன்பில் அகப்பட்டு மீளமுடியாத பலபேரை நான் சந்தித்திருக்கிறேன்.

எதனால் இங்கு வரத் தோன்றியது மைக்கேல்?
எங்கள் நாட்டு நூலகத்தில், ஒரு இரவு புரட்டிக் கொண்டிருந்த புத்தகத்திலிருந்த ஒரு ஒற்றைப் படம்.
என்ன மாதிரியான படம் மைக்கேல் அது?

இந்த மலையின் படம். மலையிலிருந்து ஒரு தாயின் பரிவின் இரு கரங்கள் என்னை நோக்கி நீண்டு அப்படியே அணைத்துக் கொண்ட அனுபவத்தை அடைந்தேன்.
என் வாழ்நாள் முழுக்க அந்த அன்பின் அரவணைப்பிலேயே கிடக்க விரும்புகிறேன்.

ஒரு கனவு, ஒரு ஓவியம், ஒரு புகைப்படம், ஒரு சிற்பம், ஒரு புத்தகம், ஒரு வரி, ஒரு சொல் ஒரு உறவின் உதாசீனம் என நீள்கிறது அவர்களுக்கான அழைப்பின் குரல்.
இதன் மீதான மூர்க்கத்தனமான நிராகரிப்பு வலுவற்றதாய் உதிர்கிறது. தன் இசை வாழ்வில் ஏதோ ஒரு அபூர்வ விநாடியில் ரமணருக்கு அருகிலிருந்த தன் அம்மாவைப் புகைப்படத்தில் புதிதாய் பார்க்கிறாள் Hide.
எப்போதும் பார்த்த அம்மாதான். ஆனால் அன்று அவர் மனநிலைக்கு வேறு மாதிரித் தெரிகிறாள்.
‘‘என் தொடர் அழைப்புகளை தாட்சண்யமின்றி ஏன் நிராகரித்தாய் மகளே?’’ புகைப்படத்திலிருந்த அம்மாவின் குரல் தெளிவாய் கேட்டது.

அழுகை தன் கண்களில் இருந்தல்ல. தன் பியோனோவிலிருந்து வழிந்ததாக அந்நிமிடத்தை மீட்டெடுக்கிறார் Hike.

அப்புகைப்படத்தின் அழைப்பு எல்லாவற்றையும் உதறவும், நிராகரிக்கவும் வைத்தது.

தன் மக்கள், தன் ரெக்கார்டர் கருவி, தன் பியோனோ எல்லாமும் ஒரு ஜெப அறைக்கு முன் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

அதன் பின்பே Hike – ன் முழு துறத்தலும் நிகழ்ந்தது.
Hike என்ற அந்த ஜெர்மானிய இசை மகளை ரமணாஸ்ரமம் தன் இருகரங்களாலும் அணைத்துக் கொள்கிறது. Hike என்ற தன் பெயரை உதிர்த்து ஸ்நேகஜோதி என இம்மலைக்கும், அதன் சுடருக்கும் தன்னை முழுவதும் ஒப்புக் கொடுக்கிறாள்.

மலை, ஆஸ்ரமம், தாயின் சமாதி இவைகளே தன் வாழ்விடம் என உணர ஆரம்பிக்கிறார் ஸ்நேகஜோதி. அவரும் அங்கேயே நின்றிருந்தால் அங்கிருக்கும் பலநூறு பெயர்த் தெரியாத வேற்று மனுஷிகளில் ஒருத்திதான் எனக்கு அவர்.



தன் தாயின் கைகளும், இம்மலையின் கைகளும் பல ஆயிரம் மைல் கடந்து தன்னை நோக்கி ஆதூரத்துடன் நீண்டது போல ஸ்நேகஜோதி அம்மாவின் முதியக் கரங்கள் சாதாரண மனிதர்களை நோக்கி எப்போதும் நீள்கிறது. அந்த கைகளை தன் சக மனிதர்களுக்குத் தர எதுவுமற்ற வெற்று கைகளென யாரும் எப்போதும் நினைப்பதில்லை.

உலகின் மிகப்பெரும் கருணையும், தாய்மையும் சுரக்கும் அக்கைகளில் அடைக்கலமாகவே பலரும் விரும்புகிறார்கள்.

சமீபத்தில் நான் திடீர் உடல் நலிவடைந்தபோது, அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் என்னருகிலிருந்து என் தலையைக் கோதிக் கொடுத்த கைகள் அவை.
மருத்துவமனையிலிருந்து என் வீடு திரும்பலை எதிர் நோக்கிக் காத்திருந்து என்னை அணைத்து என் நெற்றியில் முத்தங்கள் தந்து,

உன் கதைகளை மொழிப் பெயர்க்க தமிழ் கற்றுக் கொள்கிறேன். பாதி தூரத்தை கடந்து விட்டேன் மகனே! எனத் ததும்பிய அத்தாயின் சொற்கள் என் அம்மாவின் இடத்தை அவர்களுக்குத் தந்திருந்தது.



நவீன உலகில் சக மனித அன்பை முற்றிலும் இழந்தவர்களாக, சுயத்தின் மிக பலஹீனமான பலத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு பலமான தள்ளுதலில், காற்று வீச்சில், சீண்டலில் நாம் உலர்ந்த நண்டுகளின் ஓடுகளைப் போல உதிரப் போகிறவர்கள்தான்.

ஆனால் அன்பினால் களிம்பேறிப் போன இத்தாயின் முதிர்ந்த வலுவான கரங்களால் தாங்கிப் பிடிக்கப் பட்டிருக்கும் ஒரு மனிதனின் வீழ்தல் அத்தனை எளிதல்ல யாருக்கும்.



நன்றி இவ்வார சக்தி விகடன்

சோ எனும் சனாதனவாதி...

என் அப்பா ஒரு தீவிரதுக்ளக்வாசகர். திராவிட இயக்கங்களின் மீது அவருக்கிருந்த ஒவ்வாமைதான் எப்போதும் காங்கிரஸ்காரனா அவரை வைத்திருந்தது. அவருடைய எந்த கனவின் வடிகாலாகவும் காங்கிரஸ் கட்சி இல்லாமலானபோது துக்ளக் பத்திரிகையும், அதன் ஆசிரியர்சோவும் அவரை சுலபமாக ஈர்க்க ஆரம்பித்தார்கள்.

அப்பாவுக்கு அவரைப் பிடிக்கும் என்பதாலேயே என் சிறுவயதிலிருந்தே அவரை எனக்குப் பிடிக்காமல் போனது.

என் மார்க்சிய நூல்களின் வாசிப்பிற்குமுன் துக்ளக் ஒரு நடுநிலமையான அரசியல் பத்திரிகை என நானும் பல ஆயிரம் அதன் வாசகர்களைப் போலவே நம்ப ஆரம்பித்தேன்.


வெகு சீக்கிரத்தில் அது அப்படியில்லை அது முழுக்க முழுக்க ஒரு இந்துத்துவ சார்புடைய பத்திரிகை என்பதும், அதன் ஆசிரியர் சோ ராமசாமி ஆர்.எஸ்.எஸ். சிந்தனையின் பிரதிநிதி எனவும் எனக்கு சுலபமாக புரிய ஆரம்பித்தது.

அதன்பிறகான என் துக்ளக் வாசிப்பு மிகுந்த கவனத்துடன் இருந்தது. வெகு சீக்கிரமே  அதிலிருந்தும் விலக ஆரம்பித்தேன்.

அதன்பின் துக்ளக் வாசிக்கிறவர்களை பார்க்கும்போதெல்லாம் அவர்களின் போதமை குறித்து உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொள்வேன்.

சோ ராமசாமி தன் இறுதிநாள் வரை மார்க்சிய வெறுப்பும், திராவிட எதிர்ப்பும் கொண்டிருந்த சனாதனவாதியாகயிருந்தார். எதன் பொருட்டும் அவர் பார்வை அதிலிருந்து விலகியிதில்லை.

வாஜ்பாயின் எளிமையைப்பற்றி பல பக்கங்கள் எழுதமுடிந்த அவரால் நிருபன் சக்கரவர்த்தியின் எளிமை குறித்தோ, மாணிக்சர்க்கார் பற்றியோ அச்சுதானந்தனின் அரசியலின் எளிமைக் குறித்தோ  வாய்த்திறந்ததில்லை.
தன்னை ஒரு இந்துத்துவாவின் பிரதிநிதி என்று சொல்லிக்கொள்வதில் அவர் எப்போதுமே தயங்கினதில்லை. மாறாக பெருமிதமடைந்தார்.

அதிலும் உயர்சாதி மேட்டிமையை கட்டிக்காப்பதற்கு தன்னால் முடிந்தவரை கருத்தியல் உலகில் செயலாற்றினார்.

இத்தேசத்தின் சாமன்ய மனிதர்களின் வாழ்வு குறித்தோ, இருப்புகுறித்தோ தன் வாழ்நாளில் அவர் ஒருவரி எழுதினதாக எனக்கு நினைவில்லை.

ஜெயகாந்தன் மாதிரி பல எழுத்தாளர்கள் அவர்களின் எளிய வாழ்வின் மேன்மைப் பற்றியும், அதில் கசிந்த மனிதம் பற்றியும் பல நூறு பக்கங்கள் எழுதிய போதெல்லாம் அவர்களை தன் கட்டுரைகளில் உதாசினப்படுத்தினார்.

துக்ளக்ஆண்டு விழா மேடை மாற்றுக் கருத்தாளர்களை அனுமதித்தாலும் இறுதியில் அக்கருத்துக்களை மறுத்து. இந்துத்துவ அறிவு ஜீவிகளின் ஒற்றைக் கருத்தை பிரதிபலிக்கும் மேடையாகவே அது இறுதிவரை நீடித்தது.

மார்க்சிய எளிமையை அவர் எப்போதும் பொருட்படுத்தத்தகுந்ததாக மதித்ததில்லை.

அவர் நேர்மையானவர் என்றும், அவர் பத்திரிகை நடுநிலைமையானது என்பதையும் ஒருபோதும் ஒரு படைப்பாளியாக நான் நம்பினதில்லை.
நேர்மை என்பதே என் பார்வையில் வேறு அர்த்தமுடையது.

என் பிரியத்திற்கும், மதிப்பிற்குமுறிய எழுத்தாளர் வண்ணநிலவன் அப்பத்திரிகையில் பல ஆண்டுகள் ணிபுரிந்தார் என்பதே என்னால் நம்பமுடியாததாக இருந்தது.

ஈழ பிரச்சனையில் துக்ளக் பத்திரிகையும், சோ ராமசாமியும் காட்டிய மூர்க்கத்தனமான எதிர்ப்பின் வெப்பம் தாங்காமல் வண்ணநிலவன் அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

கருத்தியல் ரீதியான எங்கள் வலிமையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் எங்கள் எதிரிகள் இப்படி மரணத்தின் மூலம் தொடர்ந்து தப்பித்துக் கொள்வது எங்கள் விருப்பமல்ல .
  

நன்றி தேசாபிமாணி 08.12.2016

Wednesday, December 7, 2016

மறைந்த முதல்வர் ஜெயலலிதா பற்றிய என் அஞ்சலிக் கட்டுரை....

அப்போது எம்..ஆர். உயிரோடிருந்தார். ஆனால் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார். கொள்கை பரப்பு செயலாளர் என்ற பதவியிலிருந்த ஜெயலலிதா திருவண்ணாமலையில் நடந்த ஒரு பிரமாண்டமான பொதுக் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தார். அப்போதுதான் அவரை அருகாமையில் பார்த்தேன். வசீகரமான தோற்றமுடையவராக இருந்தார். பேச்சு அப்படியில்லை. எழுதி மனப்பாடம் செய்த உரையைப் போலிருந்தது. ஆனால் அதற்கே அவர்முன் கூடியிருந்த பல ஆயிரம் மக்கள் திரள் ஆர்ப்பரித்தது.

ஒரு ஆள் உயர வெள்ளி செங்கோல் அவருக்குப் பரிசாகத் தரப்பட்டது. அதை பெற்றுக் கொள்ளும்போது ஒரு புகைப்படக்காரனின் கூர்மையைப் போல நான் அவர்கள் முகத்தை கவனித்தேன். பொங்கிப் பெருமிதம் வழிந்தது. இச்செங்கோல் எதிர்காலத்தில் என் அரியணைக்கானது என்ற உறுதியோடு அதை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டார்.

காலம் அவரின் அப்பெருங்கனவை அப்படியே நிறைவேற்றித் தந்தது.



கூட்டு சிந்தனை, கூட்டு விவாதம், கூட்டு முடிவு என்றே வளர்ந்த ஒரு மார்க்சியவாதியான எனக்கு அவர்களின் ஆட்சி செயல்பாடு பெரும் அதிர்வைத் தந்தது. கிட்டதட்ட சர்வாதிகார முடிவு. தனிப்பட்ட மனுஷியின் அதிகபட்ட நிர்வாகத்திறன் என அவர்கள் கட்சிக்காரர்களாலும், சில ஐ..எஸ். அதிகாரிகளாலும் அவர்கள் செயல்பாடு பாரட்டப்பட்டது.

அந்த இறுக்கம் தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் அவர்களாலேயே கொஞ்சம் தளர்த்திக் கொள்ளப்பட்டதுண்டு. கூட்டணிக் கட்களின் தோழமைத் தேவைப்பட்ட தருணங்கள் அப்போது மட்டுமே. அதிலும் பல மாறுதல்களையும், மீறுதல்களையும் மற்றக் கட்சித் தலைவர்கள் சகித்துக் கொண்டார்கள். அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஐந்தாண்டுகளிலும் இவர்கள் யாரையும் பொருட்படுத்தாமையை அவர் மீண்டும் மீண்டும் மீண்டும் செயல்படுத்தினார். கடந்த கால கசப்புகள், அரசியலின் பொருட்டும், அதிகாரத்தின் பொருட்டும் பல கட்சித் தலைவர்களால் சகித்துக் கொள்ளப்பட்டது.

ஆனாலும் சொந்த சாதி செல்வாக்கில்லாத, கட்சியின் அபாரமான செல்வாக்கை மட்டுமே நம்பி எப்போதும் கோலோச்சும் தலைவியாக தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டவர் ஜெயலலிதா.

ரீட்டாராணி என்ற ஒரு அப்பாவிப் பெண் போலீஸ்காரர்கள், சிறைக் காவலர்கள் என பலரில் வேட்டையாடி முடிக்கப்பட்ட வழக்கின் விசாரணை அதிகாரியாக என் நெருங்கிய தோழியும், தமிழக காவல்துரையின் உயர் அதிகாரியுமான திலகவதி ஐ.பி.எஸ். நியமிக்கப்பட்டார்.

நூறு பக்கங்களுக்கு மேல் தட்டச்சுச் செய்யப்பட்ட அந்த அறிக்கையின் இறுதி பத்திகளை நான் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அது எவர் கண்ணீரைக் கோரும் வலுவுடையது அப்பெண்ணிற்கு ஐந்து லட்சரூபாய் இழப்பீடு வழங்கலாம் என அவர் பரிந்துரைத்திருந்தார்.

அப்போது முதல்வராயிருந்த ஜெயலலிதா அதை தன் ரோஸ் கலர் மையினால் அடித்துவிட்டு ஏழு லட்சம் என திருத்தியிருந்ததை கவனித்தேன்.

தனிப்பட்ட முறையில் அப்பாவிகளான பெண்கள்மீது அவருக்கு கருணையிருந்தது. ஆனால் அரசியல் ரீதியாக அவர்களை மேலெடுத்து செல்ல, அவர்கள் வாழ்வை மேம்படுத்த அவர்களிடம் பெரிய திட்டமோ, நோக்கமோ எப்போதும் இருந்ததில்லை. யோசித்து வடிவமைக்கப்பட்ட பல திட்டங்களும் அபத்தமானவைகளும், அலட்சியப்படுத்த வேண்டியவைகளும் மட்டுமே.

எம்.ஜி.ஆர். காலத்திலேயே தமிழ் மண்ணில் ஏற்கனவே பலமாக வேரூன்றியிருந்த அ...தி.மு..வை அதன் பிறகு அவர் இறுக்கி கட்டமைக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. அதனால் அதன் பக்கம் அவர் கவனம் குவியவில்லை. அது தந்த மிகப்பெரிய பலத்தினால்தான் எந்த அமைச்சரையும், எந்த அதிகாரியையும் எப்போதும் அப்புறபடுத்த, அரசியல் வாழ்வை விட்டே துடைத்தெறியும் வல்லமை அவருக்கு வாய்த்திருந்தது.

தோழமைக் கட்சிகளின் பலமே இவ்வெற்றியைத் தனக்கு ஈட்டித்தந்தது. என்ற உண்மையை பதிவியேற்பு விழாவிற்கு முன்பே தன்னிடமிருந்து உதிரச் செய்வார். இந்த அதிகாரத்தை மக்கள் மட்டுமே தனக்குத் தந்தார்கள். இவர்கள் இல்லை என்பதை வெற்றிக்கு பின்பே எப்போதும் உணர்ந்தார்.

அதன்பின் அவர் புறக்கணிப்பு எவராலும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாதது.

தன்னைச் சார்ந்தவர்கள் என அவர் நம்பிய பலருக்கும் அவர் காட்டிய சலுகைகள், அல்லது அவர் பெயரில் அவர்களாகவே அள்ளிக் குவித்துக் கொண்ட உடமைகள் அவரை நம்பிய மக்களுக்கு அவர் செய்த துரோகம். அடுக்கடுக்கான பல தவறுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அணிவகுத்தன.

கடந்த ஆட்சியில் நிறைவேற்றப்பட்டது என்ற ஒரு காரணத்தினாலேயே புதிய சட்டசபை கட்டிடத்தை நிராகரித்தது, வரலாற்று சிறப்பு மிக்க அண்ணா நினைவு நூலகத்தை புறக்கணித்து அதை குட்டிச்சுவராக்கியது உழவர் சந்தைகளை செயல்படாமல் ஆக்கி விவசாயிகளை வஞ்சித்தது என பல நிகழ்வுகளை அடுக்கிக் கொண்டேப் போக முடியும்.

2007 – ல் மீண்டும் அவரை அருகிலிருந்து பார்க்கும் ஒரு வாய்ப்பு வந்தது. ‘வம்சி புக்ஸ் பதிப்பித்த நான்கு புத்தகங்களுக்கு ஒரே நேரத்தில் தமிழக அரசு சார்பில் விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. பதிப்பாளர் என்ற முறையில் என் மனைவி கே.வி.ஷைலஜா அப்பரிசுகளையும், பத்திரங்களையும் பெற்றுக் கொண்டார்.

அந்நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் அவர் பெயரை உச்சரிக்க தடுமாறியபோது

Publisher K.V.Shylaja’ என சொல்லுங்கள் என அவர் ஒலிபெருக்கியில் சொன்னார். அன்று அவர் உரையைக்  கவனபடுத்தினேன். ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. தயாரிக்கப்பட்ட ஜீவன்ற்ற உரை. மனதால் எழுதப்பட்டதோ, ஆர்மாவால் உச்சரிக்கப்பட்டதோ அல்ல. அறிவுத் தளத்திற்கென்று அந்த உரையில் ஒரு சின்ன சலுகைகூட இல்லை. அவர் எப்போதும் தமிழகத்தின் எல்லா தரப்பு மக்களை அ...தி.மு..வின் அடிமட்ட தொண்டர்களின் மன நிலையிலேயே வைத்திருக்க விரும்புகிறார் எனப் புரிந்தது.

அதன் பின்பும் எதனாலோ அவரே வெற்றி பெற்றார். இத்தேர்தலில் அவர் அடைந்த வெற்றி அவராலேயே நம்பமுடியாதது. விவசாயக் கடன்களை தள்ளுபடி செய்தது, மதுக்கடைகளைக் குறைந்த்து என்ற அறிவிப்புகள் இவர் ஏதோ செய்ய வருகிறாரோ என்ற சிறு நம்பிக்கையை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது, ஆனால் காவிரில் பிரச்சனையில், இலங்கைப் படுகொலையில் பலநேரம் அவர் மௌனமாகவே இருந்திருக்கிறார்.

இத்தருணத்தில் அவர் திடீர் உடல் நலக்குறைவு பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தவில்லையெனினும் மீண்டு விடுவார் என்ற நம்பிக்கையை தந்ததது. ஆனால் எல்லாம் ஒரு கனவு போல நிறைவுபெற்றது.



நன்றி தேசாபிமாணி 07.12.2016
There was an error in this gadget